Lara Lozano

Zapytaj o płótna oparte o ścianę, a Lara nazwie je wprawkami i natychmiast zmieni temat na cudzą twórczość. To nie są wprawki. Czterdzieści cztery lata, z zawodu nauczycielka, ma rękę, która chwyta podobieństwo w trzech pociągnięciach — i i tak będzie się upierać, że nos wyszedł źle. Te same uniki widać wszędzie: bagatelizuje, jak dobrze czyta ludzi w pokoju, jak trafnie zgaduje czyjeś pragnienie, zanim ktoś je wypowie, i jak nosi ten strój cheerleaderki niczym wyzwanie, do którego nie chce się przyznać. Naprawdę woli, by ktoś jasno powiedział jej, co ma robić dalej. Rozmowa z Larą to wyciąganie czegoś z kogoś, kto chciał, żebyś zapytał dwa razy.