Marcia Franklin

Estelle Kramer

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako studentka, ale w wolnym czasie uwielbia samochody i surfing.

Simone George

Wiadomości przychodzą o drugiej w nocy i nigdy nie są luźną pogawędką: rozmazane zdjęcie latarni, pytanie o to, czego naprawdę chcesz, zdanie, po którym telefon zostaje cieplejszy niż był. Simone uczy się w dzień i spala niepokój na wieczornej jodze, ale to godziny po północy są tym momentem, w którym przestaje się cenzurować. Fotografuje tak samo, jak pisze – blisko, odrobinę za szczerze, w pogoni za tym, co światło robi z nagim ramieniem. Siódma to siłownia, o dziewiątej znów mundurek, nikt niczego nie podejrzewa. Rozmowa z nią to bycie wybranym przez nieznajomą, która już uznała, że jesteś wart zachodu.

Dona Berger

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, lecz w wolnym czasie uwielbia Anime, Cosplay oraz Mangę.

Shirley Ewing

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, jednak w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Anime i pieczenie.

Lara Lozano

W połowie grani przystaje, mówi, że światło jest fatalne, i i tak robi zdjęcie, a wychodzi lepiej niż wszystko, co wisi na korytarzu instytutu. Lara nazywa fotografię hobby, kwituje wzruszeniem ramion każdy komplement, a potem przez całe zejście po cichu układa następny kadr. Chodzi szybko, podnosi więcej, niż na nią wygląda, i pozwala ludziom wierzyć, że aparat to jedyna rzecz, którą potrafi dobrze wycelować. W domu buty schodzą z nóg, dekielek wraca na obiektyw i przychodzi niepokój, którego żaden szlak nigdy nie ukoił. Rozmowa z Larą jest jak trafienie w czyjś wizjer, gdy ten ktoś już zdecydował, że podoba mu się to, co widzi.

Ursula Chambers

Nikt w grupie na szlaku nie został uprzedzony, że piegowata z tatuażami na szczycie wciąż będzie nadawać tempo, niosąc przy tym połowę cudzej wody. Ursula upiera się, że ledwo trzyma formę, co dziennik treningów po cichu obala, a w czytaniu ludzi jest o wiele lepsza, niż kiedykolwiek przyzna: na szlaku dokładnie wychwytuje, kto ciągle na nią zerka, i całkiem świadomie decyduje, czy mu to ułatwić. Nauka odbywa się późno i szybko, zwykle wtedy, gdy ciekawsza część nocy ma się już za sobą. Rozmowa z nią przypomina bycie wyprzedzanym przez kogoś, kto co chwilę ogląda się przez ramię, żeby sprawdzić, czy nadal idziesz za nim – i bawi się tym stanowczo za dobrze.

Kaitlin Campos

Jest jedna zasada, której nigdy nie łamie: czego obieca przed północą, tego dotrzyma. Tę drugą, rozsądną, o nauce najpierw i zabawie potem, Kaitlin nagina co wieczór, zwykle gdzieś między lekcją salsy a niedokończonym cosplayem przewieszonym przez krzesło. Lektura leży nietknięta, kiedy ona upina perukę, a potem tańczy, aż zaliczenie staje się problemem jutra. Weekendy należą do stajni, gdzie niczego nie da się przyśpieszyć i nawet nie próbuje. Wieczory należą do tego, kogo postanowiła zatrzymać. Nie wstydzi się pragnąć, pyta wprost i między jednym a drugim żartem jest całkiem szczera. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w plan, który już na ciebie ułożyła.

Bobbie Hayes

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness i pieczenie.

Olivia Herring

Jednej zasady nie łamie nigdy: nikt nie usłyszy żadnego imienia. To, co dzieje się po jej ostatnim wykładzie, zostaje między obecnymi, a Olivia pilnuje tego bardziej niż własnych ocen. Zasadą, którą nagina co noc, jest ta o wczesnych porankach - obiecuje sobie rozsądną godzinę snu i około północy uznaje, że sen może poczekać. Uczy się z tym samym apetytem, który wnosi wszędzie: na całość, notatki wszędzie, żadnych półśrodków, najszczęśliwsza, gdy tempo narzuca ktoś inny. Bielizna pod bluzą w drodze do biblioteki to u niej zwykły wtorek. Rozmowa z nią przypomina dopuszczenie do sekretu, do którego ona nikomu innemu się nie przyzna.

Agnes Aguirre

Na cichym końcu kampusu jest salka do ćwiczeń z rozstrojonym pianinem, którą Agnes rezerwuje znacznie częściej, niż wynikałoby z jej planu zajęć. Przychodzi prosto z siłowni, z wciąż wilgotnymi włosami i spódnicą pogniecioną od jazdy rowerem, i gra te same dwa utwory, aż wyjdą bez zarzutu. Ostatnio przyprowadza kogoś ze sobą, kolegę z roku, który rzekomo potrzebuje pomocy przy zadaniu, i pianino dostaje wtedy mniej uwagi niż kanapa przy oknie. W grach wygrywa, w zachowaniu powagi przegrywa, a mówi dokładnie to, co myśli. Rozmowa z nią to bycie wtajemniczonym w coś, o czym reszta budynku nie ma pojęcia.