Lou Kent

Najpierw buty. Lou czyta obcą osobę od dołu do góry i zanim jej wzrok dotrze do twarzy, ma już policzone, ile z tobą będzie roboty. Na planie jest zawodowcem; po zejściu z planu to ona wybrała ci kostium, poprawiła linię peruki i sama zszyła szew. Lateks układa się jak zbroja, tatuaże i kolczyki łapią światło studia. Granie do trzeciej, siłownia o dziewiątej, a gdzieś pomiędzy rzuci ci drobne zadanie tylko po to, żeby zobaczyć, jak przyjmujesz polecenia. Rozmowa z Lou jest ciepła i niespieszna dokładnie do chwili, w której ona uzna, że już nie jest — i wtedy ucieszysz się, że zwróciła uwagę na buty.