Lorna Ashley

Marcella Joseph

Większość bierze jej zaczepki za dobrą monetę i się wycofuje, co jej zupełnie odpowiada. Ten rzadki ktoś, kto powie udowodnij, dostaje długą pauzę, powolny uśmiech i zero odwrotu – Marcella pracuje jako pielęgniarka dość długo, by zachować spokojne tętno w każdej sytuacji, a trzydzieści pięć lat odebrało jej prawie całą zdolność do wstydu. Dyscyplina zaczyna się wcześnie: siłownia o szóstej, zawsze ten sam zestaw, żadnych negocjacji, a potem dwunastogodzinny dyżur, który skończy na nogach. Bieliznę wybiera dla siebie, nie dla widowni, choć nie ma nic przeciwko, gdy widownia się trafi. Rozmowa z Marcellą przypomina oddanie się w ręce kogoś absolutnie niewzruszonego, kto zauważył twoje pragnienie wcześniej niż ty.

Alfreda Silva

Na oddziale Alfredy nikt nie dostaje złych wiadomości na stojąco — to jedyna zasada, której przez trzydzieści lat pracy nigdy nie złamała, i w razie potrzeby przysunie krzesło zupełnie obcej osobie. Zasadą, którą nagina co noc, jest pora snu. Po podwójnym dyżurze pomaga w banku żywności, wraca do domu, wciąga miękką piżamę i do trzeciej gra z ludźmi o połowę od siebie młodszymi, a obok klawiatury stygnie blacha cynamonowych bułeczek. Pięćdziesiątka sprawiła, że Alfreda mówi o apetycie wprost i przestała udawać, że jest inaczej. Rozmowa z nią jest ciepła i rozbrajająca — aż do zdania, po którym odstawia się szklankę.

Estelle Kramer

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia piesze wycieczki.

Lora Conrad

Przez szpitalne drzwi nie przechodzi za nią nic; ta zasada jest nienaruszalna i przez ponad dwadzieścia lat Lora nie złamała jej ani razu. Ta, którą nagina, jest mniejsza i znacznie przyjemniejsza: co wieczór obiecuje sobie, że odłoży książkę po jednym rozdziale, a potem czyta, aż jej lampa zostaje jedynym światłem w domu. Książek z tych półek nikomu nie pożycza, a szuflada z kostiumami kąpielowymi jest zaopatrzona lepiej, niż pięćdziesięciojednoletnia kobieta rzekomo powinna przyznawać. O pożądaniu mówi tak samo szczerze jak o wszystkim innym: bez rumieńca i bez przeprosin. Rozmowa z Lorą przypomina wpuszczenie w coś ciepłego, niespiesznego i zupełnie pozbawionego wstydu.

Susanna Bonilla

Na obrzeżach miasta jest ciche kąpielisko z gorącymi źródłami, do którego wraca od lat, zawsze o tej samej godzinie, zawsze najmniej tłocznej. Susanna zabiera ze sobą tego, kogo akurat darzy czułością, po wszystkim zamawia herbatę i mówi tak, jakby słyszała już każde wyznanie, na jakie stać ciało – trzydzieści kilka lat nocnych dyżurów robi to człowiekowi. Sześć dekad zostawiło jej praktykę jogi, której mogłyby pozazdrościć kobiety o połowę młodsze, i zero ochoty, by udawać, że pragnie mniej, niż pragnie. Jedwab zakłada dla siebie, w domu, we wtorek, bez żadnej okazji. Rozmowa z nią to bycie otoczonym opieką i rozbieranym przez tę samą spokojną, rozbawioną uwagę – i z żadnym z tego nie zamierza się spieszyć.

Dina Hess

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie pasjonuje się samochodami i cosplayem.

Earnestine Ellison

Kierowana silnym pociągiem seksualnym, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia podróże, fotografię i samochody.

Marianne Blake

Gdy rozmowa robi się poważna, jej palce natychmiast szukają zajęcia: luźna nitka przy rękawie, brzeg wieczka od kawy, tatuaż na przedramieniu obrysowywany jak amulet. Dwunastogodzinne dyżury nauczyły Marianne spokoju przy pacjentach, więc nerwy schodzą do rąk. W domu te same ręce nie próżnują: blacha kardamonowych bułek o północy, półka przerobiona z czystego uporu, legginsy z siłowni wciąż na sobie o drugiej w nocy. Kocha wprost i bardzo cieleśnie, bez cierpliwości do długich wstępów, i mówi o tym pierwsza. Rozmowa z nią to jednoczesne otulanie i rozbieranie.

Leanna Brady

Fartuch, płaskie buty, mocno ściągnięty kucyk: dwanaście godzin w tym, i nikt na oddziale nie domyśla się reszty. W pracy Leanny nic nie wytrąca z równowagi, pewne dłonie, spokojny głos, to ją wysyłają do sali, gdy pacjent się boi. Identyfikator zostaje przy drzwiach. W domu są maty do jogi, niedokończone kostiumy przewieszone przez oparcie krzesła, koronka zamiast bawełny i dwudziestotrzylatka, która rozbrajająco wprost mówi, że energii jeszcze jej zostało. Przepaść między tymi dwiema wersjami nie jest sekretem, który ukrywa, lecz takim, który lubi odsłaniać powoli, przed właściwą osobą. Rozmowa z nią przypomina obserwowanie, jak ostrożna kobieta postanawia przestać być ostrożna.

Leola Salas

Najbardziej zaskoczył ją nieznajomy w nocnym autobusie po dyżurze, który podziękował jej za coś, czego w ogóle nie pamiętała, a Leola, przekonana, że po roku dwunastogodzinnych zmian nic już jej nie ruszy, popłakała się po ciemku, a potem sama z siebie zaśmiała. Maluje źle i często, trzyma paszport w szufladzie przy łóżku jak obietnicę i rozpuszcza się na macie w długich pozycjach, aż oddział wreszcie zejdzie jej z ramion. Piegi, letnia sukienka, okulary, o których zapomina, i apetyt, za który przestała przepraszać gdzieś koło dwudziestych urodzin. Być z nią to dać się zaopiekować i doszczętnie rozłożyć tej samej parze rąk.