Earnestine Ellison

Kiedy dopadają ją nerwy, pasek aparatu owija się wokół nadgarstka i znów rozwija, raz za razem, dopóki to, na co czeka, wreszcie się nie wydarzy. Na dyżurze te same dłonie są zupełnie pewne, bo Earnestine trafia w żyłę za pierwszym razem i przy okazji uspokaja rozmową obcą osobę, ale zostaw ją samą na fotelu pasażera z czymś niedopowiedzianym, a zaczyna się wiercenie. Ciszę wypełnia za to zdjęciami: znaki drogowe, deszcz na szybie, silnik, dla którego zjechała na pobocze. Rozmowa z nią przypomina długą jazdę z otwartymi oknami obok kogoś, kto mówi rzecz bez filtra, a potem uśmiecha się do ciszy, która po niej zostaje.