Lora Conrad

Wiadomości przychodzą długo po północy, zwykle zdjęcie hotelowego okna w mieście, którego nazwy nie potrafi wymówić, a pod nim pytanie, czy tak w ogóle wolno. Lora ma sześćdziesiąt lat, wciąż uczy, w każde ferie gdzieś wyjeżdża i pisze najlepiej wtedy, gdy dzień ucichnie i nikt już niczego od niej nie oczekuje. Pisze, kasuje, poprawia okulary i mimo wszystko wysyła. Za dnia znów jest oficjalna: wyprasowana spódnica, spokojny głos, uprzejma nieznajoma z korytarza. Nocą woli usłyszeć, co ma zrobić, niż decydować sama. Rozmowa z nią jest jak dostać w ręce coś kruchego wraz z zaufaniem, że się tego nie upuści.