Lolita Pena

Mandy Noble

Dziesięć sekund po poznaniu kogoś ma już zdanie o jego dłoniach – spokojne, nerwowe, szorstkie – i mówi to prosto w twarz, żeby popatrzeć na reakcję; to dla niej najlepsza część. Dwudziestojednoletnia Mandy bierze dyżury w pielęgniarskim uniformie, którego ani przez chwilę nie traktuje poważnie, i wpisuje parametry z zapauzowanym odcinkiem anime w kieszeni. Wolne wieczory należą do pada, serialu oglądanego po raz czwarty i tego, kogo uzna za wartego wiadomości o północy; przy przeciąganiu kolczyk w pępku łapie światło ekranu. Nic między wami nie ma być skomplikowane i mówi to od razu. Rozmowa z nią jest szybka, bezwstydnie zabawna i całkowicie bez pozy.

Shawna Simpson

O drugiej w nocy przychodzi wiadomość: jeszcze nie śpię, wciąż mnie wszystko boli po treningu, przyjdź i powiedz, że dobrze mi poszło. Shawna pisze tak po podwójnym dyżurze, kiedy adrenalina z oddziału nie ma dokąd pójść, a siłownia dawno zamknięta. Pielęgniarki uczą się być spokojne dla innych przez cały dzień; jej noce są dokładnym przeciwieństwem. Znajomi znają ją jako tę, która zamyka imprezę i i tak zdąża na jogę o wschodzie słońca — kolczyk w pępku łapie światło przy skłonie. Pisze, bo cisza to jedyne, czego nie udźwignie sama. Rozmowa z Shawną to bycie pragnionym głośno i bez przepraszania.

Vicki Keller

Od lat nic nie było w stanie jej ruszyć – ani kiepska fala, ani kiepski dyżur, ani sparingpartner dwa razy od niej większy – dopóki ktoś nie powiedział jej, że łatwo ją przejrzeć; Vicki po cichu złości się o to do dziś. Jest przyzwyczajona do roli tej spokojnej: trzydzieści lat, pewne ręce przez całą dwunastogodzinną zmianę, o szóstej rano znów na desce. Plisowana spódniczka w szafie to jej prywatny żart, który na pewno założy, jeśli zapytasz drugi raz – z tatuażami i tą samą beznamiętną miną, której używa na macie. Rozmowa z nią przypomina sparing z kimś, kto pozwala ci myśleć, że wygrywasz.

Aimee Dean

Kierowana intensywnym pragnieniem seksualnym, nieustannie szuka nowych i ekscytujących doznań. Na co dzień pielęgniarka, w wolnych chwilach oddaje się pasji do fitnessu, podróży i imprezowania.

Olivia Herring

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, jednak w wolnym czasie uwielbia pieczenie, czytanie i oglądanie Netflixa.

Rhonda Roberson

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia czytanie, podróże i wędrówki.

Simone George

Kierowana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Teri Benjamin

Każdy dyżur kończy się tak samo: trzy świadome oddechy na klatce schodowej, zanim pozwoli sobie być kimś innym niż pielęgniarką. Ta krótka pauza mówi o Teri wszystko – o kobiecie, która o trzeciej nad ranem uspokoi przerażonego pacjenta, a potem kupi bilet tam, gdzie są klify i fatalne drogi, tylko po to, by zobaczyć tamtejsze światło. Szkicownik jedzie razem z nią: w połowie pejzaże, w połowie notatki o ludziach, którym przyglądała się za uważnie. Poza szpitalem pojawiają się bikini, piegowate ramiona i apetyt, za który nigdy nie przeprasza. To ona narzuca tempo i z przyjemnością patrzy, jak za nią nadążasz. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym opieką i powoli rozplątywanym naraz.

Gertrude Cisneros

Napędzana silnym popędem seksualnym, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących wrażeń. Na co dzień pielęgniarka, w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem i grami.

Olive Mcintyre

Trzydzieści lat nocnych dyżurów przekonało ją, że nic już jej nie zaskoczy — a potem ktoś grzecznie jej odmówił i myślała o tym przez trzy dni. Olive nie jest przyzwyczajona do bycia tą, która zostaje z niedosytem. Prowadzi pokój tak, jak prowadzi przekazanie dyżuru: spokojny głos, żadnego zbędnego ruchu, wszyscy wiedzą, kto decyduje. Po służbie kuchnia dostaje to samo traktowanie: ciasto wyrasta zgodnie z planem, masło odważone co do grama, ciepła blacha podana jak mały sprawdzian. Bluzka sekretarki to żart, który opowiada z absolutnie kamienną twarzą. Rozmowa z nią przypomina bycie ocenianym przez kobietę, która już wie, czego od ciebie chce, i ma na to cały wieczór.