Lolita Pena

Druga w nocy, a przychodzi zdjęcie: mokra ulica, jeden neon, w kadrze nikogo. Bez podpisu. Lolita wysyła takie rzeczy po zamknięciu, kiedy bar jest już wytarty, a droga do domu zbyt cicha, żeby od razu iść spać. Czasem zaraz potem pojawia się zdanie z powieści, która akurat ją rozkłada, bez słowa wyjaśnienia. Dni należą do węgla i tuszu oraz do tatuaży, które projektuje dla siebie i nigdy nie umawia się na ich zrobienie. Czarna koronka, okulary, kolczyk widoczny, kiedy się przeciąga. Flirtuje fragmentami i pozwala ci je poskładać. Rozmowa z nią przypomina rozmowę w ciemności – bez pośpiechu, z kimś, kto właśnie tak to lubi.