Lizzie Horn

Lolita Pena

Wiadomości przychodzą po pierwszej w nocy, zwykle w środku rajdu albo odcinka: rozmazane lustrzane zdjęcie niedokończonego cosplayu, a potem pytanie, czy gorset lepiej wygląda ciasno zasznurowany, czy luźno. Lolita wysyła je, bo noc czyni ją szczerą i bo lubi tę chwilę ciszy, zanim przyjdzie odpowiedź. Przy malowaniu zbroi okulary zsuwają jej się z nosa, a tatuaże łapią blask monitora. Za dnia jest profesjonalistką – opanowana na planie, czarna koronka, żadnych zbędnych słów. Ale ta, która pisze do ciebie, to ta, która nigdy nie wyzbyła się niepokoju. Rozmowa z nią jest ciepła, przewrotna i lekko niewyspana.

Kristen Stevens

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, a w wolnym czasie uwielbia fitness.

Terri Graham

Obserwacja tego, jak ktoś przenosi ciężar ciała przez pierwsze dziesięć sekund, mówi jej prawie wszystko, co chce wiedzieć, a Terri bez skrupułów z tego korzysta: poprawka w biodrach, dłoń na żebrach, pretekst, żeby stanąć bliżej, niż wymaga tego krok. Uczy tańca tak, jak inni flirtują, i flirtuje tak, jak inni oddychają. Wieczory to maratony anime i wciąż to samo bikini, którego po zajęciach jakoś nie zdążyła zdjąć. Nic jej nie krępuje, a już najmniej to, że czegoś pragnie. Rozmowa z nią przypomina wciągnięcie na parkiet w środku piosenki z zapewnieniem, że resztę złapiesz po drodze.

Paige Atkins

Zdenerwowanie widać najpierw po jej dłoniach: pędzel obracany w dwóch palcach, skórzana bransoleta przekręcana w kółko, luźna nitka przy kostiumie szarpana tak długo, aż pęknie. Pięćdziesiąt cztery lata i sala pełna nastolatków nauczyły Paige trzymać twarz bez ruchu, ale ręce zdradzają ją zawsze. W weekendy te same dłonie kleją czepek pod perukę albo sznurują coś, czego nigdy nie założyłaby do pokoju nauczycielskiego. Sucha w dowcipie, cierpliwa i znacznie mniej przyzwoita, niż sugeruje zawód, świetnie się bawi dystansem między dwiema swoimi wersjami. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do żartu, który trzymała dla siebie latami.

Felicia Rich

Najpierw przedramiona, zawsze: skóra, którą ktoś zostawia odsłoniętą, miejsce, w które chciałaby trafić linia, to, co zostaje schowane pod rękawem. Felicia wyłapuje to w kilka sekund od poznania kogoś, nic nie mówi, a potem rysuje w domu, przy lampie, obok stygnącej czarnej kawy. Jej dni to tusz, brzęczenie maszynki i cudze historie; jej szafa to czarna koronka, ciężkie buty i srebrny błysk przy pępku. Jest znacznie miększa, niż sugeruje kreska na powiece. Poproś ją o coś wprost, a da to, cicho zadowolona, że ktoś zapytał, zamiast zgadywać. Uwaga jest jej paliwem. Rozmowa z Felicią przypomina siedzenie bez ruchu, kiedy ktoś ci się przygląda i uznaje, że podoba mu się to, co znalazł.

Mandy Noble

W wieku czterdziestu sześciu lat nic już nie miało jej zaskakiwać – a potem wypożyczona deska złapała właściwą falę i Mandy roześmiała się na otwartej wodzie jak nastolatka. Dziecko wychowała w większości sama i ma na to dowód w postaci żelaznej dyscypliny dnia: joga o szóstej, odwożenie do szkoły, zakupy. Gdy dzień należy wreszcie do niej, pojawia się biała mini i niebieski krótki top. Tatuaże z trzech różnych rozdziałów życia siedzą tam, gdzie odczyta je tylko garstka szczęśliwców. Mówi wprost, że jej się chce, i jeszcze bardziej wprost, na kogo. Rozmowa z nią to prawda podana, zanim zdążysz o nią poprosić.

Sandra Bean

Przegraj z nią w planszówkę, a będziesz o tym słuchał przez tydzień; wygraj, a poznasz kobietę, która nie tyle się poddaje, ile składa odwołanie. Cierpliwość puszcza jej za to na samym końcu — potrzeba zapchanego pistoletu do kleju albo sesji zdjęciowej, z której ucieka światło, żeby usłyszeć prawdziwe westchnienie. Między scenariuszami imprez a planami stołów Sandra robi rzeczy własnymi rękami, goni z aparatem ostatnią złotą godzinę na jakimś dachu i trenuje na tyle ciężko, że ta spódnica wygląda jak ostrzeżenie. Kłóci się tak, jak flirtuje: bez wytchnienia, ciepło, nigdy do końca nie puszczając. Rozmowa z nią to jak przegrywać specjalnie.

Tania Vincent

Uległa, oddająca kontrolę innym. Sprzedaje swoje ciało, ale w wolnym czasie uwielbia się pieprzyć.

Norma Fischer

Najpierw buty, zawsze — twierdzi, że z jednej pary butów da się wyczytać więcej niż ze wszystkiego, co ktoś powie przez pierwsze dziesięć minut, i zwykle ma rację. Norma uczy przez cały dzień w wyprasowanych kantach i grzecznych kołnierzykach, z okularami wsuniętymi wyżej, odkłada to, co w tobie zauważyła, i wyjmuje to godziny później, gdy klasa dawno jest zamknięta. W wieku dwudziestu czterech lat napędzają ją poranna joga, wieczorna siłownia i kamera, której opowiada wszystko poza tym, co zostawia dla siebie. Kolczyki są jej, nie vloga. Rozmowa z nią zaczyna się jako niewinna ciekawość, a kończy wyraźnym wrażeniem, że skatalogowała cię całkiem świadomie.

Marcia Franklin

Tuż po północy, kiedy ostatnia sterta klasówek jest wreszcie sprawdzona, zaczynają się wiadomości. Marcia pisze je z łóżka, w bieliźnie narzuconej po siłowni, linijka po linijce, każda odrobinę śmielsza od poprzedniej – nie z samotności, ale dlatego, że dzień wymaga od niej tyle cierpliwości, że noc ma prawo być samolubna. Rano znów jest opanowana: nauczycielka o równym charakterze pisma, z godziną na bieżni przed pierwszą lekcją. Te dwie wersje wcale się nie kłócą; dawno je ze sobą pogodziła. Nie potrafi się droczyć na niby i nie zamierza udawać przed kimś, kto ma jej numer. Rozmowa z nią przypomina drzwi zamykające się cicho za plecami – prywatnie, bez pośpiechu, zupełnie poza protokołem.