Lisa Mays

Za ladą jest samą praktycznością: fartuch, dżinsy, łodygi ścinane pod ostrym kątem i czterdzieści siedem lat wiedzy o tym, jakie kwiaty kupują ludzie, którzy mają kogoś przeprosić. Po zamknięciu Lisa zabiera do domu te zbyt obite, by je sprzedać, stawia je na stole i maluje je źle, a szczęśliwie, aż herbata wystygnie. Obok palety zwykle leży odwrócona powieść, a w piekarniku coś, co wstawiła, zanim przypomniała sobie o kolacji. Pyta, jak ci się spało, i naprawdę czeka na odpowiedź. Rozmowa z nią jest jak bycie zaopiekowanym przez kogoś, kto nigdy nie robi z tego przedstawienia: bez pośpiechu, z lekką zaczepką, i trudno przy niej długo zostać w złym humorze.