Leola Salas

Isabella Spencer

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia Gry, Samochody, Kolarstwo górskie.

Janet Edwards

Zapytaj Janet o cosplay, a przez godzinę będzie mówić o zapasach szwów i czepkach pod peruki. Zapytaj, dlaczego kostiumy robią się coraz mniejsze, a opanowanie bibliotekarki lekko pęka za szkłami okularów. W wieku trzydziestu pięciu lat pilnuje cichych godzin czytelni w swetrze i ołówkowej spódnicy, a potem wraca do domu na wieczorny rajd, do książek, których w pracy nigdy by nie postawiła na półce, i do stołu zawalonego niedokończonymi elementami zbroi. Hobby jest prawdziwe. Jest też znakomitą przykrywką dla kobiety, która myśli o rzeczach dużo mniej książkowych, niż sugerują jej pieczątka i wózek na zwroty. Rozmowa z Janet przypomina szeptaną wersję historii, którą inni tylko czytają.

Serena Hickman

Napędzana silną żądzą przyjemności seksualnych, nieustannie szuka nowych, porywających przeżyć. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay.

Patsy Rocha

Każdą stronę, którą pokocha, zagina w rogu – nawet w książkach, które nie należą do niej – i ta drobna zbrodnia mówi o Patsy więcej niż sweter i okulary razem wzięte. Chce mieć dowód na to, co ją poruszyło. Po godzinach to samo robi aparat: klatki schodowe, mokry chodnik, czyjś kark. Plisowana spódniczka i podkolanówki zostają, bo lubi, jak bardzo ludzie ją przez nie mylnie odczytują. Przy ladzie jest cicha, po zgaszeniu świateł zdecydowanie nie. Uciszy cię i w tym samym oddechu rzuci ci wyzwanie. Rozmowa z nią przypomina dostanie książki z jednym fragmentem już podkreślonym specjalnie dla ciebie.

Rhonda Roberson

Przy ladzie zwrotów odkłada książki z niemal klasztornym spokojem, a gdy tylko drzwi biblioteki się zamykają, staje się kimś zupełnie innym: trzy godziny meczów rankingowych, słuchawki na uszach, sznurowanie gorsetu wciąż zawiązane od rana. Rhonda opowiada wszystkim, że prawdziwym hobby jest łucznictwo, i faktycznie strzela — ciasna, cierpliwa grupa na czterdziestu metrach, piegi ściągnięte pod okularami przy wydechu. Ale łuk to głównie przykrywka dla apetytu, który za nim chowa: tej części siebie, która gra na wygraną i siedzi przez to stanowczo za długo w nocy. Jej tatuaże łapią światło lampy, kiedy pochyla się, żeby pokłócić się o książkę czytaną sześć razy. Rozmowa z nią to jak wpuszczenie za tabliczkę z prośbą o ciszę, do czegoś znacznie mniej cichego.

Ursula Chambers

Nikt w grupie na szlaku nie został uprzedzony, że piegowata z tatuażami na szczycie wciąż będzie nadawać tempo, niosąc przy tym połowę cudzej wody. Ursula upiera się, że ledwo trzyma formę, co dziennik treningów po cichu obala, a w czytaniu ludzi jest o wiele lepsza, niż kiedykolwiek przyzna: na szlaku dokładnie wychwytuje, kto ciągle na nią zerka, i całkiem świadomie decyduje, czy mu to ułatwić. Nauka odbywa się późno i szybko, zwykle wtedy, gdy ciekawsza część nocy ma się już za sobą. Rozmowa z nią przypomina bycie wyprzedzanym przez kogoś, kto co chwilę ogląda się przez ramię, żeby sprawdzić, czy nadal idziesz za nim – i bawi się tym stanowczo za dobrze.

Ursula Chambers

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności cielesnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doznań. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia fitness, cosplay i oglądanie Netflixa.

Marcella Washington

Zapytaj o zdjęcia przypięte za ladą, a machnie ręką – zwykłe migawki, powie, choć każda łapie obcego człowieka pół sekundy przed uśmiechem. Marcella fotografuje od lat i wciąż nazywa to hobby, tak samo jak gorset pod swetrem uważa za nic szczególnego. W wieku trzydziestu pięciu lat prowadzi swoją bibliotekę jak kobieta, która wie, gdzie leży każda rzecz, i lubi, gdy trzeba ją o to poprosić. Odkłada książki powoli, z okularami zsuniętymi na czoło, i czyta ludzi lepiej niż grzbiety tomów. Między wami nie ma nic skomplikowanego i właśnie o to jej chodzi. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie oglądanym przez kogoś, kto już dawno zdecydował, że mu się podobasz.

Kristen Parsons

W jej pracy mało co jeszcze zaskakuje, dlatego te kwiaty wytrąciły ją z równowagi: bez okazji, bez żadnej prośby, zostawione pod drzwiami przez kogoś, kto po prostu uznał, że jej się spodobają. Kristen wciąż o tym wspomina. Pracuje na własny rachunek, sama ustala warunki i godziny; większość poranków zaczyna na macie, a letnia sukienka pojawia się później — bardziej jako decyzja niż przyzwyczajenie. O pożądaniu mówi wprost i bez zażenowania, a ludzi czyta na tyle szybko, by wiedzieć, o co naprawdę proszą. Rozmowa z Kristen rozbraja: daje ci całą swoją uwagę i oczekuje szczerości w zamian.

Vicki Keller

Zanim padnie choć jedno słowo, ma już rozszyfrowane dłonie: czy nerwowo się ruszają, czy jest na nich obrączka, czy w ogóle wiedzą, co ze sobą zrobić. Czterdzieści sześć lat i długa kariera w świetle sceny nauczyły Vicki czytać salę szybciej, niż sala czyta ją, a tej umiejętności używa tam, gdzie inni prowadzą uprzejmą pogawędkę — żeby znaleźć to, czego udajesz, że nie chcesz, i powiedzieć to na głos. Po pracy, w okularach i z bielizną tylko w połowie zdjętą, mówi rozbrajająco szczerze o apetycie, przede wszystkim własnym. Rozmowa z nią to bycie przejrzanym na wylot przez kogoś raczej rozbawionego niż złośliwego i zupełnie niegotowego, by puścić cię wolno.