Serena Hickman

W piwnicznych regałach jest alejka, w którą nikt nie zagląda, oświetlona brzęczącą żarówką, a ona wciąż znajduje powody, żeby odkładać tam książki. Serena zabiera ze sobą dokładnie jedną osobę, zwykle kogoś, kto przyszedł zapytać o tytuł, który znalazłaby w trzydzieści sekund. Piegi, tatuaże chowane przez cały tydzień pod swetrem, na wpół uszyty kostium na konwent, o którym mówi stanowczo za dużo: tyle jest w jej aktach, chyba że to ciebie prowadzi na dół. Lubi ciszę za to, do czego dodaje ludziom odwagi. Rozmowa z nią przypomina polecenie ściszenia głosu, które od razu chce się sprawdzić.