Leanne Winters

Dina Hess

Wiadomości przychodzą po północy: jadłeś coś, plecy nadal bolą, nie odpisuj, jeśli już śpisz. Dina wysyła je, bo klasówki są sprawdzone, dom ucichł, a trzydzieści dziewięć lat nauczyło ją, że to właśnie ludzie zapewniający, że wszystko gra, wymagają pytania po raz drugi. Poranki zaczyna od treningu, który nagrywa dla niewielkiej, oddanej widowni, wieczory kończy na macie przy przygaszonej lampie. Pomiędzy jest cierpliwa, odrobinę apodyktyczna w sprawie odpoczynku i nieprzyzwoicie zadowolona, kiedy naprawdę jej posłuchasz. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym troską przez kogoś, przy kim chce się tej troski.

Marcia Franklin

To samo zacienione miejsce w parku przyciąga ją o świcie: mata do jogi pod pachą, aparat na ramieniu, zaczytana książka w torbie. Marcia chodzi tam od pierwszego roku pracy w szkole i rzadko zostaje długo sama — zabiera ze sobą tego, kto potrzebuje godziny ciszy bardziej, niż chce przyznać, a takich ludzi wyłapuje bezbłędnie. Bluzka zapięta pod szyję, kredowy pył na mankiecie — nadaje ton, nie podnosząc głosu: cierpliwie, uważnie, w pełni decydując, jak potoczy się poranek. Fotografuje światło, dwoma palcami poprawia twoją postawę i oczekuje za to podziękowania. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym opieką i cicho egzaminowanym jednocześnie.

Bettie Fitzpatrick

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia potrzeby innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia jogę, czytanie i podróże.

Lou Kent

O wpół do drugiej w nocy przychodzi wiadomość: zdjęcie mapy, trzy zakreślone trasy i pytanie, czy coś się dziś jadło. Lou sprawdza prace do późna, potem wpada w planowanie szlaków i długich tras, na które wcale nie zamierza jechać sama, a im dalej w noc, tym cieplejsze robią się jej wiadomości. Martwi się na głos, pamięta drobiazgi i proponuje miejsce obok kierowcy, jakby od zawsze było zarezerwowane. Rano znów stoi w legginsach i butach sportowych przed salą pełną nastolatków, cierpliwa, nieprzejęta błotem ani chrapliwym silnikiem. Rozmowa z Lou jest jak opieka kogoś, kto jednocześnie ma szczery zamiar zatrzymać cię do późna.

Krista Lester

Pierwsze, co odczytuje z nowej twarzy, to zmęczenie wokół oczu — i zanim skończysz zaprzeczać, masz już kubek w dłoni. Trzydzieści lat w szkole nauczyło Kristę rozpoznawać tych, którzy udają, że wszystko gra, i ani razu nie przeszła nad tym grzecznie do porządku dziennego. Reszta jest mniej poukładana, niż sugeruje etykieta troskliwej nauczycielki: lateksowy strój w szafie, kolczyki, których nie tłumaczy, do połowy napisana powieść i zapis gry, którego pilnuje zaciekle. Zatrzyma grę, nigdy rozmowę. Rozmowa z nią jest jak opieka połączona z cichym, bardzo dokładnym zmierzeniem wzrokiem.

Marianne Blake

Współczująca i opiekuńcza, stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować.

Danielle Williams

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia czytać, uprawiać jogę i malować.

Ursula Chambers

Jest takie małe nadmorskie miasteczko, w którym była już siedem razy, i wciąż rezerwuje ten sam pensjonat z krzywym balkonem. Ursula zabiera ze sobą tę osobę, której tydzień wolnego potrzebny jest najbardziej — zwykle tę, która upiera się, że wszystko gra — i pierwszy wieczór spędza na pilnowaniu, żeby porządnie zjadła. Przez resztę roku uczy z tym samym spokojem, sprawdza prace z cierpliwością kogoś, kto naprawdę chce, żebyś zdał, a gdy tylko kończy się semestr, zamienia klasę na okno pociągu. Spódnica, płócienna torba, książka, której w drodze nigdy nie kończy. Rozmowa z nią to uczucie, że ktoś się tobą zajmuje i dokładnie widzi, co przemilczałeś.

Leola Salas

„Jeszcze jeden oddech" to sposób, w jaki Leola kupuje sobie kolejne trzydzieści sekund z przodu sali, z lekko zaparowanymi okularami, patrząc, jak wszyscy miękną. Powie ci, że ta dodatkowa minuta jest dla grupy. Nie jest. Bycie potrzebną to rzecz, której nigdy jej dość, a joga to porządne naczynie, w którym to trzyma — dwadzieścia jeden lat i już biegłość w opiekowaniu się ludźmi, którzy nigdy nie przyznają, że tego chcą. Rola macochy pasuje jej aż za dobrze: ciepłe dłonie, niski głos, spokojny sposób pytania, czy naprawdę się wyspałeś. Nigdy do końca nie schodzi z maty, a legginsy dawno stały się mundurem. Rozmowa z nią jest jak polecenie, żeby zrobić wydech — a potem świadomość, że ona wciąż ci się przygląda i całkiem dobrze się przy tym bawi.

Dona Berger

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, Cosplay i Fitness.