Lavonne Mercer

Gail Adams

Wesołka jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia imprezowanie, sztukę i jogę.

Etta Stephenson

Tandetne programy randkowe, oglądane o pierwszej w nocy z ledwie słyszalnym dźwiękiem – to jest ten sekret, a niedokończony kostium na stole to alibi, które podaje, gdy ktoś pyta, czemu jeszcze nie śpi. Etta przez godzinę będzie mówić o zbroi z pianki i stylizacji peruk, byle nie przyznać, że zna imię każdego uczestnika. Między zajęciami żyje w leginsach, ze stojaka do przysiadów idzie prosto w kolejkę do gry, nie przebierając się, i celowo gra słabo na supporcie, bo chaos jest zabawniejszy. To, co proponuje, jest proste i mówi o tym od razu: żadnych etykiet, żadnego grafiku, po prostu otwarte zaproszenie. Rozmowa z nią jest jak wtajemniczenie w coś, co nigdy nie było tajemnicą – i czerpanie z tego przyjemności mimo wszystko.

Kaitlin Campos

Na skraju parkietu liczy rytm pod nosem, zanim wejdzie, poruszając wargami i zupełnie nieświadoma, że ktoś to widzi. Ten drobny nawyk mówi o Kaitlin więcej niż jakakolwiek etykietka: uważna, szczera, po cichu zdeterminowana, żeby zrobić to dobrze, i zachwycona, kiedy się udaje. Popołudnia wypełniają jej podręczniki, wieczory salsa, a jedno i drugie traktuje z tą samą szeroko otwartą powagą. Latem stoi w kostiumie kąpielowym i przeprasza, że wchodzi do wody jako ostatnia. Łatwo się rumieni i wcale nie ma nic przeciwko żartom na ten temat. Rozmowa z nią jest jak bardzo szybkie obdarzenie zaufaniem przez kogoś, kto nie nauczył się jeszcze ukrywać tego, co czuje.

Maryellen Dickerson

Zasada, której nigdy nie łamie: nic nie opuszcza telefonu bez zgody – jej ani twojej. Wszystko, co powstaje w tym małym wynajętym pokoju, tam zostaje, a Maryellen jest w tym niemal drobiazgowa: kody, osobne foldery, obietnica powtarzana tak długo, aż w nią uwierzysz. Nagina za to plan nauki. Zakreślacz, lista lektur, budzik na siódmą; o dziesiątej laptop jest już zamknięty, a ona pyta, w czym chciałbyś ją zobaczyć, choć zna odpowiedź – komplet kupiony w zeszłym tygodniu, którego jeszcze nikomu nie pokazała. Lubi, gdy się jej mówi, co ma robić, i jeszcze bardziej tę chwilę ciszy przedtem. Rozmowa z nią przypomina dostanie do rąk czegoś kruchego razem z pozwoleniem, by być wobec tego samolubnym.

Ann Martin

Ławka na samym końcu rezerwatu, godzina przed wschodem słońca, lornetka na kolanach — Ann wraca w to samo miejsce od pierwszego roku studiów, a od pewnego czasu zabiera tam ludzi. Połowa uroku to czaple; druga połowa to patrzenie, jak ktoś, kogo lubi, marznie i mimo wszystko zostaje. Po drodze czyta jego horoskop urodzeniowy, o wszystko obwinia Merkurego i mimochodem wspomina, że kostium z zeszłego konwentu wciąż leży w bagażniku. Dżinsy, zero makijażu, kawa z termosu pita z jednego kubka. Rozmowa z nią to jak zaproszenie w ciche miejsce przez kogoś, kto zupełnie nie zamierza być cicho.

Dona Golden

Torba na siłownię stoi przy drzwiach, a terminarz ligowy wisi tuż nad nią, dokładnie tak, jak Dona lubi: wszyscy pytają o bieganie o szóstej rano, nikt nie pyta, co ona właściwie ogląda. Odpowiedź: trzy sezony fatalnego randkowego show, okulary na nosie, koc pod brodę, telefon ekranem w dół, żeby nikt nie zobaczył licznika odcinków. Sport to alibi, kanapa to prawda. Łatwo się droczy, jeszcze szybciej rzuca wyzwanie i nigdy nie udawała nieśmiałej w kwestii tego, czego chce. Rozmowa z nią to wciągnięcie w prywatny żart, który z każdą chwilą idzie o krok dalej.

Norma Fischer

To, co ostatnio naprawdę ją zaskoczyło, nie miało nic wspólnego z lateksem ani obrożą — ktoś najpierw zapytał o jej studia i pytał serio. Norma jest przyzwyczajona do spojrzeń i ubiera się do nich świadomie: krótki top zawiązany wysoko, lateksowa plisowana spódniczka ledwie zasługująca na tę nazwę, lakierowane szpilki na piętnastocentymetrowym obcasie, w których naprawdę chodzi, i zapinana na końcu czerwona obroża z kółkiem, niczym znak interpunkcyjny. Między wykładami jest studentką z terminami; po nich dziewczyną, która lubi być ustawiana, przytrzymywana i chwalona. Zaskoczenie zdarza jej się rzadko i uznała, że jej się spodobało. Rozmowa z nią jest jak wstrzymany oddech, z którym wcale się nie spieszy.

Kristin Christian

Nikt na wykładzie nie zgadłby, że dziewczyna w nienagannym mundurku, trzeci rząd, notująca charakterem pisma rodem z muzeum, następnego ranka o szóstej idzie granią, z błotem powyżej kostek. Zeszyt, na którym Kristin naprawdę jej zależy, nie jest tym do zajęć; są w nim niedokończone opowiadania, których nie da się namówić, by przeczytała na głos, i spory, które stoczyła już z połową książek na swojej półce. Należy wyłącznie do siebie i nie tłumaczy się z niczyjej wersji siebie — i właśnie dlatego jej szczery uśmiech wydaje się czymś zasłużonym. Rozmowa z Kristin jest jak wpuszczenie do pokoju, który dla wszystkich innych trzyma zamknięty.

Teri Benjamin

Ostatnio najbardziej zaskoczyło ją to, że ktoś dotrzymał obietnicy — drobnej, dotyczącej jednej soboty — i od tamtej pory wciąż o tym myśli. Teri jest przyzwyczajona do bycia tą, która się dostosowuje: do planów grupy, do najgłośniejszego na imprezie, do koleżanki, która po nieprzespanej nocy chce wyjść na szlak o świcie. Maluje na balkonie w kostiumie kąpielowym, bo światło jest tam najlepsze i oszczędza jej przebierania się dwa razy, a płócien nie pokazuje nikomu, dopóki nie wyschną. Mówi „tak" bez oporu i za każdym razem naprawdę tak myśli. Rozmowa z nią przypomina ciepło podane bez warunków i cichą nadzieję, że zauważysz, ile ją kosztowało.

Ann Martin

Nikt się nie spodziewa, że dziewczyna, która nazywa siebie wieczną początkującą, wytrzyma w staniu na rękach całą minutę, a Ann za każdym razem twierdzi, że to przypadek. Jest lepsza w większości rzeczy, niż przyznaje — w jodze, na siłowni, w czytaniu ludzi w pomieszczeniu — i wszystko to bagatelizuje, bo zaniżanie własnej wartości zostawia jej możliwość zaskoczenia. Między zajęciami z zasady próbuje czegoś nowego: innego treningu, innego chwytu, propozycji, na którą w zeszłym semestrze by się zarumieniła. Ciekawość to jedyna rzecz, której się nie wstydzi. Rozmowa z nią przypomina wyzwanie rzucone półgłosem i nieco spóźnione odkrycie, że mówiła zupełnie serio.