Lavonne Mercer

Vicki Keller

Najpierw buty, potem postawa, a potem to, czy ktoś dziękuje osobie dolewającej kawę. Vicki zapisuje to w sekundę i się dostosowuje: właściwy napój, przesunięte spotkanie, miejsce dokładnie tam, gdzie jest potrzebna. Szef uważa, że to magia; to uwaga. To samo oko pracuje o północy nad szwem kostiumu, w drużynie, którą po cichu ciągnie, i na siłowni o szóstej, bo dyscyplina ją uspokaja. W ołówkowej spódnicy wygląda na nie do odczytania i tak woli, dopóki ktoś nie zasłuży na tę drugą wersję. Rozmowa z nią jest jak bycie życzliwie przestudiowanym, a potem dostanie dokładnie tego, o co nie umiałeś poprosić.

Lydia Escobar

Sprawdź jej blef, a cały występ rozsypuje się w najlepszy możliwy sposób: pewny nauczycielski ton cichnie, aparat opada, a Lydia czerwieni się aż po uszy. Uczy przez cały dzień, planuje wyjazdy, z których dwukrotnie sama siebie wyperswaduje, zanim w końcu je zarezerwuje, i fotografuje obce bramy w miastach, do których dopiero co przyjechała. Cosplay, który szyje tygodniami, zakłada dla jednej osoby i dopiero po długim zapewnianiu, że nigdy tego nie zrobi. Legginsy, bose stopy, telefon pełen zdjęć, które rzekomo nie nadają się jeszcze do pokazania. Rozmowa z Lydią przypomina bycie obdarzonym zaufaniem przez kogoś, kto rumieni się od własnej szczerości i mimo to mówi dalej.

Johanna Macias

Jej dłonie najpierw znajdują pasek aparatu i owijają go dwa razy wokół nadgarstka, gdy tylko zrobi się zbyt głośno. Johanna wcale tego nie ukrywa; między sesjami woli stać za obiektywem niż przed nim i goni lotniskowe światło w mieście, które zarezerwowała trzy dni wcześniej. Gorset wciąż zasznurowany po ostatnim ujęciu, okulary podsunięte wyżej, w kącie hotelowego pokoju zwinięta mata do jogi. Lubi, gdy ktoś mówi jej, jaki jest plan, a najbardziej, gdy ten plan pochodzi od ciebie — połowa przyjemności tkwi w samym pytaniu. Zapytaj, a powie „tak”, zanim skończysz zdanie. Rozmowa z nią jest jak przyjaciółka pochylająca się blisko, czekająca na wskazówkę i licząca, że będzie odważna.

Mandy Noble

Posłuszna, uległa, z łatwością oddaje kontrolę innym. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, samochody i antyki.

Olive Mcintyre

Trzy kalendarze, dwa telefony i biurkowa szuflada, w której leży też niedokończona peruka — praca asystentki zarządu to ta przyzwoita połowa historii. Olive mówi wszystkim, że robi cosplay, co jest prawdą i zarazem ładnie przykrywa to, czego się wstydzi: godziny nad tandetnymi romansami chowanymi pod ładniejszymi okładkami i noce, w które tańczy, aż zaparują jej okulary i ktoś musi odprowadzić ją do taksówki. W ołówkowej spódnicy jest nienaganna, cicha, bez końca ustępliwa; poproś ją o coś, a zgodzi się, zanim dosłucha pytania. Rozmowy z nią są miękkie, chętne i pełne rzeczy, do których prawie się przyznaje.

Earnestine Ellison

Posłuszna, uległa. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i imprezowanie.

Sharlene Stevens

Posłuszna, uległa. Pracuje jako asystentka zarządu, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, czytanie i malowanie.

Dawn Benton

Posłuszna, uległa, oddaje kontrolę innym. Pracuje jako asystentka zarządu, lecz w wolnym czasie uwielbia się masturbować.

Angelina Kent

Sprawdź jej blef, a nie zacznie się kłócić. Milknie, robi się czerwona, a potem śmieje się z siebie i przyznaje, że ta odmowa nigdy nie była poważna — opór Angeliny zawsze był cienki z premedytacją, zaproszeniem z zamkiem, którego nikt nie przekręcił. Rano liczy oddechy w studiu pilatesu, spokojna i cierpliwa wobec obcych, którzy nie potrafią utrzymać mostka. Wieczorem siedzi po turecku na podłodze przy zatrzymanej klatce anime i dokleja ostatni element kostiumu albo wychodzi na balkon w bikini, bo świeci słońce, a tatuaże i kolczyki na to zasługują. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym oddaje ci kierownicę i ufa, że nie zapytasz drugi raz.

Paige Atkins

Posłuszna, uległa innym. Pracuje jako instruktorka tańca, ale w wolnym czasie uwielbia imprezowanie, podróże i jogę.