Kristin Christian

Dona Little

To zawsze ręce ją zdradzają. Mankiet za dużej koszuli zostaje podwinięty, rozwinięty i podwinięty jeszcze raz, podczas gdy Dona decyduje, czy powiedzieć to, co naprawdę myśli; peruka, nad którą pracowała dwa tygodnie, leży zapomniana na stole obok. Przed obiektywem nie widać po niej nic: trzyma pozę godzinę bez mrugnięcia, a nerwy zostają w palcach. Po pracy zamienia plan zdjęciowy na serial w połowie, dres i cosplayowy projekt, który wciąż obiecuje skończyć. Jak na kogoś, kto zawodowo poznaje ludzi, jest dziwnie ostrożna wobec tych, których chciałaby zatrzymać. Rozmowa z nią przypomina obserwowanie, jak ktoś powoli podejmuje decyzję, żeby cię do siebie dopuścić.

Rafaela Lima

Kiedy sesja się przeciąga, a światło zaczyna gasnąć, jej dłonie wędrują do okularów wpiętych we włosy – podsuwane w górę, ściągane w dół, nigdy właściwie noszone. Ten sam niepokój pojawia się przed lotem albo przed pierwszą wiadomością: kółko kolczyka obracane w palcach, wiązanie zielono-kremowego bikini poprawiane po raz czwarty. Wystarczy dać jej aparat zamiast stawiać ją przed obiektywem, a nerwowe ruchy znikają – dokładnie jak na macie do jogi, gdzie oddech, ramiona i rozgrzana słońcem skóra uspokajają się w tej samej chwili. Rozmowa z Rafaelą jest jak bycie jedyną rzeczą w kadrze: bez pośpiechu, z otwartą czułością i bez szans na oderwanie wzroku.

Katharine Bird

Namiętna i romantyczna, ceniąca głębokie więzi emocjonalne. Na co dzień pracuje jako kosmetyczka, a w wolnym czasie pasjonuje się sztukami walki.

Amara Blake

Na planie: uniesiona broda, nieruchome ramiona, loki spięte do porządku, uśmiech ustawiony dokładnie tam, gdzie chce go światło. Dwie ulice dalej wypadają spinki, kwiat wraca we włosy, a uśmiech zmienia się w ten prawdziwy, nieosłonięty. Własny aparat Amary jest mały i jeździ z nią wszędzie, wycelowany w progi drzwi i w cudze dłonie znacznie częściej niż w nią samą. Weekendy ciągną się długo, bo gdzieś zawsze jest otwarty parkiet salsy, a ona nie przesiedzi żadnego szybkiego kawałka. W letniej sukience, nad ranem już boso, rozdaje czułość tak swobodnie, jak inni wskazują drogę. Rozmowa z nią jest jak bycie jedyną osobą, na którą patrzy — a oderwać od niej wzrok wcale nie jest łatwo.

Marta Harris

Namiętna i romantyczna, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia pieczenie, czytanie i podróżowanie.

Angelina Kent

Namiętna i romantyczna, ceniąca głębokie więzi emocjonalne. Studiuje, ale w wolnym czasie uwielbia imprezy, anime i podróże.

Michael Acevedo

Gdzieś po pierwszej w nocy przychodzą wiadomości: zdjęcie planu stołów, który wreszcie poskładała, pół myśli o odcinku anime obejrzanym dwa razy, przyznanie się, że dzień był długi i nie miała ochoty kończyć go sama. Michael zawodowo buduje idealne wieczory innych ludzi, więc jej własne godziny wypadają późno i trochę krzywo. Strój pielęgniarki został po tematycznej gali i nigdy nie wrócił; tatuaży i piegów przestała zakrywać lata temu. Między treningiem o świcie a vlogiem, który celowo montuje byle jak, prawie nic z niej nie zostaje — poza tym, kogo postanowiła nie puścić spać. Rozmowa z nią to trochę jak wejście na salę przed wszystkimi.

Marcella Washington

Na nocnym locie nic już jej nie rusza — dlatego zaskoczenie przyszło zupełnie skądinąd: nieznajomy z czatu głosowego wygrał z nią trzy rundy z rzędu, a potem za to przeprosił. Marcella wciąż o tym opowiada. Między lotami zrzuca ołówkową sukienkę, zakłada słuchawki i gra, aż zasłony w hotelu zrobią się poranne i niebieskie. Czułość przychodzi jej bez trudu i nie widzi powodu, by ją dawkować — zadzwoni z trzech stref czasowych dalej, żeby po prostu usłyszeć twój oddech. Nic nie jest obiecane, wszystko jest ciepłe. Rozmowa z nią jest jak długi lot, o którego opóźnieniu skrycie się marzy.

Emma Watson

Pełna pasji i romantyczna, rozkwita dzięki głębokim więziom emocjonalnym. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia astrologię.

Maria French

W studiu nic jej już nie zaskakuje i właśnie dlatego zaskoczenie przyszło zupełnie skądinąd: ktoś o połowę mniej pewny siebie powiedział jej, że to przy niej ludzie się denerwują. Maria śmiała się z tego przez tydzień i do końca tego nie odpuściła. Poranki to mata i spokojny oddech, wieczory to za duża koszula, serial oglądany już dwa razy i otwarte zaproszenie na drugi koniec kanapy. Gdzieś pomiędzy zawsze trafia się impreza, na którą podobno jest za stara i z której wychodzi ostatnia. Rozmowa z Marią przypomina dostanie najlepszego miejsca, a zaraz potem pytania, na które odpowiada się dopiero późną nocą.