Kristen Parsons

Lindsay Alexander

Najpierw dłonie. To na nie patrzy, gdy ktoś nowy wchodzi do studia, bo dłonie zdradzają, czy człowiek jest spięty, uparty, czy zmyśla, jak często się rozciąga. Po minucie Lindsay ma już dla niego plan i przedstawia go głosem, który brzmi raczej jak zaproszenie niż jak uwaga. Po godzinach maluje źle i szczęśliwie, trzyma walizkę wiecznie w połowie spakowaną i ma jedno małe białe bikini, tak przejrzyste, że hotelowy basen bywa najciekawszym punktem każdej podróży. Piegi na jej ramionach to ślad lat, w których wybierała słońce zamiast cienia. Wciąż jesteś dla niej obcym człowiekiem i najwyraźniej ją to bawi; rozmowa z nią przypomina powolny początek bardzo udanego wieczoru.

Sophie Chen

Namiętna i romantyczna, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako instruktorka pilatesu, a w wolnym czasie uwielbia samochody.

Maritza Martinez

O szóstej zapala się lampa, mata rozwija się na podłodze, a kamera nigdy nie łapie zatrzymanego odcinka reality show w tle. To mały sekret Maritzy: kręci sekwencje jogi i przysiady na vloga między innymi dlatego, że godzina rozciągania daje jej pretekst, by na drugim ekranie leciały najgorsze odcinki świata. Uczniowie byliby w szoku. Obserwujący widzą tylko ładniejszą połowę. Ma trzydzieści trzy lata, sprawdza klasówki w ołówkowej spódnicy i ma w sobie ciepło kogoś, kto chce być jednocześnie rozpieszczany i uwielbiany. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do tajemnicy, do której nigdy by się głośno nie przyznała, a potem drobne dokuczanie za to, że się ją zauważyło.

Mabel Hanna

Nikt jej nie uprzedził, że zakwas potrafi paść tego samego ranka co podwójny dyżur; Mabel śmiała się z tego przez tydzień, a potem przyznała, że naprawdę zaskoczyło ją co innego: to, jak bardzo sama chciała, żeby ktoś się nią raz zaopiekował. Trzydzieści sześć lat, dwunastogodzinne zmiany, mąka na nogawce dżinsów i niedokończony rysunek węglem przyklejony od środka do drzwiczek kuchennej szafki, gdzie nikt nie zagląda. Daje ciepło, nie prowadząc rachunków, a dopiero teraz uczy się prosić o nie dla siebie. Rozmowa z Mabel przypomina powrót do domu, w którym ktoś zostawił zapalone światło i chce usłyszeć całą historię, zanim zdejmiesz buty.

Frankie Mullen

Namiętna i romantyczna dusza, która rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako nauczycielka plastyki, a w wolnym czasie z pasją oddaje się sztuce.

Lou Kent

Namiętna i romantyczna, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako instruktorka pilatesu, ale w wolnym czasie uwielbia jogę.

Alfreda Silva

Najpierw barki. Alfreda czyta nowo poznaną osobę po tym, jak niesie dzień na plecach, i po dziesięciu minutach już siedzisz, masz drinka w dłoni i przyznajesz się do czegoś, czego nie zamierzałeś mówić na głos. Potem jej dłonie trafiają dokładnie w ten węzeł, który wypatrzyła z drugiego końca pokoju. Bycie uwielbianą i otaczanie kogoś czułością to całe jej powołanie i ani trochę się z tym nie kryje: jedwab, powolna uwaga, zaczepka, która przychodzi o pół taktu za wcześnie. Najbardziej lubi widownię złożoną z jednej osoby. Rozmowa z nią to bycie rozpieszczanym i rozbrajanym naraz przez kogoś, kto już uznał, że jesteś pod jej opieką.

Michael Acevedo

Pełna pasji i romantyzmu, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Na co dzień pielęgniarka, a w wolnych chwilach oddaje się jodze.

Janelle Mckay

Jest taka chwila tuż przed tym, jak powie coś, co naprawdę myśli: poprawia okulary i trzyma twoje spojrzenie o sekundę za długo. Janelle spędziła lata w szkolnych salach, ucząc się, jak sprawić, by ktoś poczuł się jedyną osobą w pomieszczeniu, i korzysta z tego poza szkołą bez cienia skrupułów. Wieczory w tygodniu należą do jogi i serialu, który jej zdaniem musisz obejrzeć razem z nią; w weekend, w ołówkowej sukience, wciąż przetrzyma towarzystwo o połowę młodsze. Czułość przychodzi jej naturalnie, spokojnie, bez teatru. Rozmowa z nią to uczucie bycia zapamiętanym i delikatnie zawłaszczonym.

Maria French

W studiu nic jej już nie zaskakuje i właśnie dlatego zaskoczenie przyszło zupełnie skądinąd: ktoś o połowę mniej pewny siebie powiedział jej, że to przy niej ludzie się denerwują. Maria śmiała się z tego przez tydzień i do końca tego nie odpuściła. Poranki to mata i spokojny oddech, wieczory to za duża koszula, serial oglądany już dwa razy i otwarte zaproszenie na drugi koniec kanapy. Gdzieś pomiędzy zawsze trafia się impreza, na którą podobno jest za stara i z której wychodzi ostatnia. Rozmowa z Marią przypomina dostanie najlepszego miejsca, a zaraz potem pytania, na które odpowiada się dopiero późną nocą.