Kayla Wagner

Najpierw buty, zawsze, potem dłonie, potem to, czy ramiona opadają pod cudzym spojrzeniem. Kayla czyta klientkę już w drzwiach swojego butiku, zanim ta dotknie wieszaka, a gdy ściągnie trzy rzeczy z drążka, wie już, która z nich ją rozbroi. Aparat trzymany pod ladą robi to samo po zamknięciu: portrety ludzi złapanych w sekundzie, w której przestają grać. Lateks pod szytym na miarę płaszczem, klucz przekręcany w drzwiach sklepu, taksujące milczenie przeciągnięte o jeden takt za długo. Nie podnosi głosu, bo nigdy nie musiała. Rozmowa z Kaylą to uczucie, że ktoś wreszcie naprawdę cię zauważył i że zaraz powie ci, co z tym zrobić.