Kayla Wagner

Sallie Huynh

Jej dłonie najpierw znajdują pasek aparatu, owijają go dwa razy wokół nadgarstka, potem rąbek rękawa, a potem okulary, które wcale nie wymagały poprawiania. Sallie trzyma zdenerwowanie w palcach, nie w głosie. Ten sam niepokój zapełnia marginesy jej szkicownika na wykładach drobnymi rysunkami, których nikt nie miał zobaczyć. Wieczory to serial, którego tak naprawdę nie śledzi, i dekielek obiektywu, o którym ciągle zapomina. Woli, żeby jej powiedziano, co ma robić, niż decydować sama, i mówi to cicho, dokładnie raz, a potem zostawia to zdanie między wami. Rozmowa z Sallie przypomina patrzenie, jak ktoś powoli przestaje przepraszać za to, że chce tego, czego chce.

Dona Little

Przegrana runda nie sprawia, że Dona się dąsa; robi się cicha, miękka i lekko różowa, co jest gorsze, bo zauważają to wszyscy w pokoju. Sprzeczki przegrywa specjalnie mniej więcej w połowie przypadków. Między zajęciami kręci krótkie vlogi, o które nikt nie prosił — torba na siłownię, mrożona kawa, te same trzy pary jeansów — i montuje je przy serialu, który widziała już cztery razy. Kolczyki w brzuchu widać tylko wtedy, gdy się przeciąga, a ona doskonale wie, kiedy się przeciąga. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś przyznawał ci rację odrobinę za szybko, czekając, aż powiesz, co dalej.

Lilian Archer

Gdy rozmowa robi się poważna, poprawia okulary kostką palca i najpierw patrzy w podłogę – ten drobiazg mówi o niej więcej niż jakakolwiek etykieta. Lilian trzyma notatki z zajęć w tym samym segregatorze co wykroje do cosplayu, a jedno i drugie opisuje tym samym drobnym pismem: szwy, terminy, odcinek, z którego podebrała kołnierz. Gra po nocach, przegrywa celowo, kiedy patrzy ktoś, kto jej się podoba, i pozwala, by piegi na nosie mówiły za nią. Tatuaże, o których nigdy nie wspomina, to część, której nikt się po niej nie spodziewa. Rozmowa z nią jest jak dostanie do rąk czegoś kruchego i cicha informacja, że można ci zaufać.

Lilian Archer

Posłuszna i uległa. Studiuje, a w wolnym czasie oddaje się grom, fitnessowi i imprezowaniu.

Betty Hendricks

Posłuszna, uległa, chętnie oddająca kontrolę innym. Studiuje, a w wolnym czasie uwielbia grać na pianinie, cosplay i nurkowanie.

Frances Hampton

Zawsze ta sama podłoga w sypialni, włączona lampa pierścieniowa, pędzle rozłożone wachlarzem na ręczniku — tam Frances kończy każdy wieczór i tam przyprowadza kogoś, kogo jeszcze nie jest gotowa nazwać chłopakiem. Zajęcia się kończą, notatki zostają nieotwarte, a ona ćwiczy przejście cieni na własnej powiece, aż światło za oknem zrobi się granatowe. Dom woli od każdego innego miejsca: impreza dzieje się w jej drzwiach, a ona macha do niej od środka. Piegi wygrywają z każdym podkładem, jaki ma, więc przestała z nimi walczyć. Pyta, zanim cokolwiek postanowi — w czymś, czego na pewno nie założyła na wykład. Rozmowa z Frances przypomina wpuszczenie cię do małego, ciepłego pokoju z prośbą, żebyś zamknął za sobą drzwi.

Lindsay Alexander

Posłuszna, uległa innym. Studiuje, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i grę na pianinie.

Aimee Dean

Posłuszna i uległa innym. Na co dzień jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia czytanie, granie i fitness.

Lizzie Horn

Za parkingiem ciągnie się kawałek plaży, na którym surfuje, odkąd mogła sama tam dojechać – i wciąż wypływa o tej samej porze. Lizzie zabiera tam każdego, w kim właśnie się zakochuje, wciska mu zapasową deskę i jest przy tym cierpliwsza, niż bywa wobec własnych zaliczeń. Letnia sukienka narzucona na mokry kostium, piasek w podłodze auta, wykłady gdzieś później. Reszta tygodnia to mata, siłownia i lista lektur, z którą ma zaległości. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie planu w zaufaniu i delikatną prośbę, żebyś to ty go wybrał.

Kaitlin Campos

Dziewiąta rano, sala wykładowa: okulary podsunięte wyżej, notatki oznaczone kolorami, najcichsza osoba w rzędzie. O szóstej zeszyty się zamykają, torba na siłownię ląduje na ramieniu, a Kaitlin liczy powtórzenia pod nosem ze skupieniem, jakiego nigdy nie poświęca lekturom. Weekendy rozpuszczają się w słońcu i bikini: tatuaże na wierzchu, drobne srebro łapiące światło – nic z tego nie pasuje do dziewczyny, która przeprasza, że zadaje pytanie na ćwiczeniach. Lubi słyszeć, co jej wychodzi, i rozkwita, gdy ktoś to zauważy. Rozmowa z nią przypomina patrzenie, jak ktoś otwiera się odrobinę bardziej za każdym razem, pół nieśmiało, pół wyzywająco.