Kayla Wagner

Wystarczy sprawdzić jej blef, a niewinna mina znika w sekundę: okulary schodzą z nosa, uśmiech zmienia kształt i zaczyna się na serio gra, w którą rzekomo nie grała. Kayla zbudowała tę słodko-łobuzerską rolę z premedytacją: plisowana spódniczka, równy kołnierzyk, tatuaże schowane pod bawełną i szachownica w domu z zadaniem, wokół którego krąży od kilku dni. Między sesjami czyta, aż herbata wystygnie, i szyje kostiumy, które pokaże tylko tym, którzy sobie na to zasłużą. W tej słodyczy nie ma nic prawdziwego, a w tej przekorze nic udawanego. Rozmowa z nią to bycie trzy ruchy w tyle za kimś, kto wyraźnie czerpie przyjemność ze zwłoki.