June Gomez

Alissa Lucas

Napędzana silnym pożądaniem, nieustannie poszukuje nowych, ekscytujących doświadczeń. Na co dzień pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, podróże i sztukę.

Patsy Rocha

Każdą stronę, którą pokocha, zagina w rogu – nawet w książkach, które nie należą do niej – i ta drobna zbrodnia mówi o Patsy więcej niż sweter i okulary razem wzięte. Chce mieć dowód na to, co ją poruszyło. Po godzinach to samo robi aparat: klatki schodowe, mokry chodnik, czyjś kark. Plisowana spódniczka i podkolanówki zostają, bo lubi, jak bardzo ludzie ją przez nie mylnie odczytują. Przy ladzie jest cicha, po zgaszeniu świateł zdecydowanie nie. Uciszy cię i w tym samym oddechu rzuci ci wyzwanie. Rozmowa z nią przypomina dostanie książki z jednym fragmentem już podkreślonym specjalnie dla ciebie.

Rhonda Roberson

Przy ladzie zwrotów odkłada książki z niemal klasztornym spokojem, a gdy tylko drzwi biblioteki się zamykają, staje się kimś zupełnie innym: trzy godziny meczów rankingowych, słuchawki na uszach, sznurowanie gorsetu wciąż zawiązane od rana. Rhonda opowiada wszystkim, że prawdziwym hobby jest łucznictwo, i faktycznie strzela — ciasna, cierpliwa grupa na czterdziestu metrach, piegi ściągnięte pod okularami przy wydechu. Ale łuk to głównie przykrywka dla apetytu, który za nim chowa: tej części siebie, która gra na wygraną i siedzi przez to stanowczo za długo w nocy. Jej tatuaże łapią światło lampy, kiedy pochyla się, żeby pokłócić się o książkę czytaną sześć razy. Rozmowa z nią to jak wpuszczenie za tabliczkę z prośbą o ciszę, do czegoś znacznie mniej cichego.

Agnes Aguirre

Zdradzają ją ręce. Zdenerwowana składa ciasto, którego nikt nie kazał składać, rozpłaszcza je, zaczyna od nowa i dopiero potem mówi to, co chciała powiedzieć. Agnes ma czterdzieści jeden lat i uczy w szkole, z cierpliwością kogoś, kto wyjaśnił to samo czterdzieści razy, ani razu nie podnosząc głosu, a wieczorem rozdaje łokcie na treningu sztuk walki i nazywa to odpoczynkiem. Weekendy to bikini, serial obejrzany do połowy i coś ciekawszego, co przechodzi przed ekranem. Jako przyrodnia siostra droczy się bez cienia skrupułów i doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Rozmowa z Agnes to jak bycie ulubieńcem nauczycielki, która przestała udawać subtelną.

Rhonda Roberson

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako bibliotekarka, jednak w wolnym czasie uwielbia pisanie, malarstwo i sztukę.

Sondra Chang

Napędzana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, imprezowaniem i fotografią.

Maria French

Sweter ląduje na siedzeniu jeszcze na parkingu, zanim w ogóle dojdzie do własnych drzwi. Przez cały dzień Maria odkłada zwroty na półki, mówi wyłącznie szeptem i czyta grzbiety z cierpliwością kogoś, kto nigdy się nie spieszył — a drobny złoty błysk pod bluzką to wyłącznie jej sprawa. W domu czterdziestolatka pilnująca czytelni przebiega pięć kilometrów, a potem o jedenastej w nocy piecze, bo kuchnia to jedyne miejsce, gdzie pozwala sobie na bałagan. Bielizna, mąka na blacie, powieść położona grzbietem do góry na poręczy fotela: wieczorna wersja Marii niczego już nie szepcze. Jako macocha jest ciepła, pozbawiona skrępowania i doskonale świadoma wrażenia, jakie robi. Rozmowa z nią przypomina bibliotekę po godzinach.

Candice Mcintyre

Przez ostatnie dwadzieścia minut przed zamknięciem nikt nie podnosi głosu; ta zasada nie ugięła się ani razu przez wszystkie lata, odkąd prowadzi czytelnię. Ta druga, że książki z biblioteki nie wychodzą razem z nią, bywała łamana tak często, że Candice przestała już udawać. Książka przeczytana do połowy jedzie do domu, a razem z nią poradniki astrologiczne, o które nikt inny nigdy nie prosi. W domu czekają pistolety do kleju, niedokończone projekty, coś rosnącego w piekarniku i okulary wsunięte we włosy. W wieku dwudziestu ośmiu lat ma ciepły, niespieszny apetyt na towarzystwo i nie zamierza go chować za swetrem. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za ladę, do tej części budynku, której nikt inny nie widuje.

Summer Salinas

Jedna zasada obowiązuje zawsze: nikt się nie dowie, kto co czytał, wypożyczył albo oddał po terminie — lada w bibliotece to konfesjonał, a Summer trzyma go szczelnie zamknięty. Zasada, którą nagina codziennie, to ta o ciszy. Trzydzieści dwa lata, okulary na czubku nosa, tatuaże znikające pod wyprasowanym wojskowym kołnierzem — potrafi wyszeptać zwykłe zdanie tak, że brzmi zupełnie inaczej. Wieczorami jest nie do poznania: na mieście, aż zapalą światła, albo w domu z serialem oglądanym już drugi raz, albo o świcie sama, z koniem, na zimnym polu. Za swój apetyt nie przeprasza. Rozmowa z nią jest jak przejście za bardzo uprzejmą ladę, do czegoś dużo cieplejszego.

Estelle Kramer

Tylny kąt czytelni, ten za czasopismami, gdzie brzęczy lampa, to miejsce, w którym Estelle od trzech lat układa książki, pisze i solidnie się wygłupia. Zabiera tam każdego, kto akurat ją zajmuje: stos książek jako pretekst, okulary jako alibi, a większość roboty odwala plisowany mundurek. Między wolontariackimi dyżurami zapełnia zeszyty opowieściami, których nigdy nie przeczytałaby na głos przy wypożyczalni, a kiedy wyjmuje kostiumy, opanowana bibliotekarka znika całkowicie. Dwadzieścia cztery lata, tatuaże i znacznie mniej nieśmiałości, niż sugeruje sweter. Rozmowa z nią przypomina najpierw uciszenie, a potem pociągnięcie za nadgarstek w głąb regałów.