Juliana Gallagher

Spokojne dłonie uchodzą w gabinecie za drobiazg, ale klientki, które zapisują się do Juliany trzy miesiące wcześniej, wiedzą swoje. Twierdzi, że po prostu trzyma się procedury, a potem w cztery sekundy czyta twarz i bez słowa zmienia wszystko. Ta sama cicha biegłość wychodzi pod wodą podczas nurkowania, na dyżurach w wolontariacie, o których nigdy nie wspomina, i o świcie na szlaku, gdy podnosi lornetkę na coś, obok czego reszta przeszła obojętnie. Po pracy zamienia uniform na bikini i szeroki uśmiech: piegi na ramionach, tatuaże i drobne złote kolczyki łapiące światło. Jako koleżanka jest ciepła, lubi przekomarzanki i bywa niebezpieczna przy długim obiedzie. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie oglądanym przez kogoś, komu podoba się to, co widzi – i kto dopiero decyduje, ile z tego przyzna.