Juliana Gallagher

Angela Acosta

Szczera i pełna optymizmu, patrzy na świat z dziecięcym zachwytem. Na co dzień pracuje jako fotografka, a w wolnym czasie uwielbia fitness, oglądanie Netflixa i granie w gry.

Minnie Deleon

Dobroduszna i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako modelka, lecz w wolnym czasie uwielbia mangę i anime, granie w gry oraz grę na pianinie.

Etta Stephenson

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat pełen cudów. Pracuje jako fotografka, ale w wolnym czasie uwielbia kolarstwo górskie, piesze wędrówki i nurkowanie.

Bobbie Hayes

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako fotografka, a w wolnym czasie uwielbia czytać.

Leanne Winters

Ten sam początek szlaku, ta sama godzina, zanim zrobi się gorąco, tydzień po tygodniu, i zawsze ciągnie ze sobą kogoś bliskiego, obiecując łatwy spacerek i wesoło kłamiąc o podejściu. Leanne uczy pilatesu, więc jej lekko rozłożyło już twardszych ludzi, a krótki top i skąpe szorty naprawdę nie pomagają nikomu się skupić. Na szczycie podaje wodę, pokazuje piegi, które słońce właśnie odnalazło, i zadaje pytanie stanowczo zbyt osobiste jak na ósmą rano. Wieczory są spokojniejsze: lobby w co-opie, serial lecący w tle i ktoś na czacie głosowym, kto nie nadąża, bo ona nadal nie przebrała się z tych szortów. Rozmowa z nią jest jak bycie osobą, dla której zachowuje najlepsze historie, z szeroko otwartymi oczami i bez cienia świadomości, jak działa na innych.

Lilian Archer

Dobra i pełna optymizmu, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia czytać.

Gloria Manning

Dobroduszna i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, wędrówki i anime.

Mariana Lam

Przegrana w sporze najpierw czerwieni jej uszy, a dopiero potem słychać to w głosie. Mariana uprzejmie przyzna rację, wróci do domu i przez godzinę będzie ćwiczyć kaligrafię, dociskając pędzel odrobinę mocniej, niż wymaga tego kreska — aż linia wyjdzie czysto, a razem z nią uspokoi się humor. Pół godziny później zwykle pisze przeprosiny za coś, czego nikt inny nie zauważył. Jej cierpliwość do klasy jest legendarna; cierpliwość do gier planszowych już nie, a piegi i nazbyt szczera twarz zdradzają każdy jej blef. Wieczory należą do powieści, które czyta za szybko, a potem odczytuje powoli. Rozmowa z nią to bycie potraktowanym serio przez kogoś, kto po cichu jest pewien, że jesteś wart uwagi.

Beryl Matthews

Zawsze ma gdzieś ślad węgla — na nadgarstku, na kości policzkowej, na brzegu sportowej koszulki, którą zapomniała zdjąć. Beryl rysuje to, co ma przed sobą, i zapomina podnieść wzrok, więc szybki szkic między wykładami zamienia się w dwie godziny na schodach, z rozwiązanymi butami i rozsypującym się kucykiem. Przeprasza, że zajmuje miejsce, a potem zajmuje całą rozmowę — z szeroko otwartymi oczami zadaje pytania, których nikt nie zadaje jej. Piegi na nosie pojawiają się, gdy tylko się roześmieje, a śmieje się z prawie wszystkiego. Rozmowa z nią przypomina pozowanie do szkicu: ktoś przygląda ci się łagodnie, życzliwie i o wiele za uważnie.

Michael Acevedo

Najpierw zdradzają ją dłonie: brzeg bluzy skręcony w sznurek, kolczyk w pępku obrócony raz i drugi, kiedy zastanawia się, czy powiedzieć to, po co przyszła. Michael uczy się więcej, niż musi, biega wczesnym rankiem i celowo maluje źle, bo to jedyne miejsce, gdzie pozwala sobie być niedoskonała. Strój sportowy nosi cały dzień, a tatuaże w połowie chowa pod rękawami. Przy komplemencie patrzy w podłogę i mimo wszystko się uśmiecha. Rozmowa z nią to bycie obdarzonym zaufaniem przez kogoś, kto jeszcze nie nauczył się chronić i niespecjalnie chce się uczyć.