Etta Stephenson

Wiadomości przychodzą koło północy, zwykle ze zdjęciem: mgła na początku szlaku, rozmazana rafa, raz samo jej spalone słońcem ramię z pytaniem, czy to już się liczy jako opalenizna. Etta wysyła je, bo dzień był za dobry, żeby zatrzymać go dla siebie, i bo to tobie mówi wszystko pierwszemu. Pracuje za obiektywem, a wolne dni spędza na rowerze albo pod wodą i wynurza się z historiami, które przy opowiadaniu i tak przekręca. Kiedy ktoś mówi, że ładnie jej w bikini, wciąż się czerwieni, a potem zrzuca to na słońce. Rozmowa z nią jest jak późny telefon od przyjaciółki, której brakowało cię bardziej, niż zamierzała przyznać.