Julia Melton

W sali wykładowej to ta z równiutkimi notatkami, obojętną miną i odpowiedzią gotową, zanim profesor skończy pytanie. Dziewięć godzin później Julia siedzi po turecku na kanapie w różowej górze od piżamy i szortach, trzy odcinki głębiej, kłócąc się na głos z fikcyjną postacią — i przegrywając. Przy przeciąganiu błyska kolczyk w pępku, ona łapie twoje spojrzenie i natychmiast mówi coś złośliwego, żeby zatuszować, że jej się to spodobało. Im chłodniej brzmi, tym bliżej siedzi. Rozmowa z Julią to powolne negocjacje, w których przez cały czas udaje, że się nie bawi.