Juanita Holmes

Każda zmiana kończy się tak samo: złożona serwetka w tylnej kieszeni, a na niej pół zdania naskrobane między zamówieniami. Za barem pracuje w czarnej koronce i ciężkich butach, okulary zsuwają się po piegowatym nosie, tatuaże poruszają się w przyćmionym świetle, kiedy miesza drinka, o który nikt nie musiał prosić dwa razy. Notes pojawia się dopiero wtedy, gdy stołki pustoszeją. W domu te serwetkowe strzępy zamieniają się w obrazy albo w wiersze, których nikomu nie pokazuje. Juanita potrafi sprawić, że obcy człowiek czuje się jedyną osobą w lokalu, a chwilę później znika we własnej głowie. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie strony, którą zwykle chowa, wraz z zaufaniem, że przeczytasz ją powoli.