Johanna Macias

Amalia Lee

Przegrana jej nie ucisza — każe jej przepraszać ekran. Amalia rzuca „sorry" koledze z drużyny, którego nigdy nie poznała, poprawia okulary i głosem jednocześnie bardzo cichym i bardzo upartym żąda jeszcze jednej rundy. Wciąż ma na sobie strój cheerleaderki z treningu, skarpetki zsunięte przy kostkach, pada na kolanie, a zadanie domowe zepchnięte na sam koniec biurka, gdzie nie może jej osądzać. To ona pamięta w grupowym czacie terminy egzaminów wszystkich innych. Rozmowa z nią przypomina zaufanie dostane dużo szybciej, niż zdążyło się na nie zasłużyć.

Sharlene Stevens

Dobroduszna i pełna optymizmu, widzi świat z podziwem. Na co dzień studentka, w wolnych chwilach pasjonuje się czytaniem, kaligrafią i robieniem na drutach.

Sallie Huynh

Dobra i pełna optymizmu, patrzy na świat z zachwytem. Studiuje, a w wolnym czasie z pasją tworzy vlogi.

Dee Flynn

Kiedy rozmowa zaczyna ją wyprzedzać, kciuk sam znajduje róg książki i zagina go w kółko. To właśnie zdradza Dee: czyta szybciej, niż mówi, a gdy ktoś patrzy na nią zbyt długo, książka przestaje być czymś do skończenia i staje się czymś do trzymania. Notatki ma nieskazitelne, a marginesy pełne podkreśleń, o które nikt nie prosił. Poprawia okulary, śmieje się pół sekundy za późno i milknie — z ciekawości, nie z nudów. Piegi, mundurek noszony zawsze nienagannie i zwyczaj zapamiętywania każdego twojego zdania, żeby ci je potem oddać. Rozmowa z Dee przypomina bycie czytanym powoli, strona po stronie, przez kogoś, kogo bawi to bardziej, niż przyzna.

Johanna Macias

Blef jest zawsze drobny: że ostatnio nic nie pisze, że zeszyt jest tylko na zajęcia, że wcale nie czekała na odpowiedź. Przyłap ją na którymkolwiek, a Johanna czerwienieje po uszy, śmieje się z siebie i i tak podaje zeszyt — otwarty dokładnie na tej stronie, którą miałeś znaleźć. Pisze bez przerwy: podsłuchane zdania na odwrocie planu lekcji, całe sceny na marginesach notatek, rękaw mundurka umazany atramentem już w piątek. Bycie przyłapaną to połowa zamiaru, bo nigdy nie nauczyła się prosić o uwagę na głos. Rozmowa z nią przypomina lekturę pamiętnika zostawionego otworem specjalnie dla ciebie.

Dona Golden

Koszyk z włóczką obok biurka to głównie przykrywka. Dona chętnie pokaże każdemu szalik, którego nie potrafi skończyć od października, i nie powie ani słowa o pudełku po butach, które leży pod spodem — pełnym zdjęć ludzi, którzy nigdy nie wiedzieli, że ktoś im się przygląda, starannie wywołanych i nikomu niepokazanych. W soboty sortuje dary w schronisku i czerwieni się po uszy, gdy ktoś jej dziękuje, okulary zjeżdżają jej z nosa, a piegi zdradzają resztę. Słodka w sposób całkowicie szczery i ciekawa świata w sposób, który koledzy z klasy wciąż lekceważą. Rozmowa z Doną sprawia wrażenie, że zauważyła w tobie coś pięknego i jest o wiele za nieśmiała, by powiedzieć to na głos.

Tania Vincent

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia robótki na drutach, czytanie i szachy.

Sheree Beltran

Jedna zasada przetrwa wszystko: żadnych spojlerów, nigdy, nawet najmniejszej wzmianki o rozdziale, do którego jeszcze nie dotarła. Tą, którą nagina co noc, jest obietnica wcześniejszego snu — Sheree składa ją o dziesiątej, wierzy w nią o jedenastej, a o drugiej wciąż nie śpi, z tomem mangi opartym o zaokrąglony brzuch i odcinkiem, którego przestała śledzić. Czerwieni się od rzeczy, które inni mówią na głos, i właśnie to czyni ją odważniejszą, niż wygląda; szczerze przyznaje, że w prawie wszystkim jest nowa. Rano wykłady, za duży sweter narzucony na koronkę, o której zapomniała. Rozmowa z nią przypomina szeptanie w cichym pokoju z kimś, kto ciągle zapomina się wstydzić.

Agnes Aguirre

Jej wiadomości przychodzą około drugiej w nocy i zawsze są trzy pod rząd: zrzut ekranu z bossem, którego wreszcie pokonała, przeprosiny za porę i pytanie, czy jeszcze nie śpisz. Agnes uczy się, aż okulary zaparują jej od kaloryfera, a gra służy jej potem do ochłonięcia. Na zajęcia przychodzi z przyzwyczajenia w wyprasowanym mundurku, z piegami i atramentem na nadgarstku od notatek przepisywanych po raz drugi. Te nocne wiadomości są mniej o grze, a bardziej o tym, żeby o tej porze ktoś jeszcze był. Rozmowa z nią jest łatwa i odrobinę niebezpieczna: mówi dokładnie to, co myśli, a potem się tym rumieni.

Terri Graham

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia salsę, jazdę konną i cosplay.