Jody Baird

Rhonda Roberson

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie kocha jogę.

Marlene Shaffer

Namiętna, z silnym pociągiem do przyjemności cielesnych, nieustannie poszukująca nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem, sztukami walki i tańcem salsa.

Ursula Chambers

Ręce zdradzają ją dużo wcześniej niż twarz: długopis przetaczany po kostkach, poprawiane wiązanie bikini, które wcale nie wymagało poprawki, okulary prostowane, choć były proste. Po dyżurze Ursula zamienia fartuch na kostium, którego wciąż nie doszyła, a potem porzuca go w trzecim odcinku serialu oglądanego już po raz drugi. W pracy jest opanowana i nie do ruszenia, a jeden nieoczekiwany komplement rozkłada ją zupełnie. Na siłowni spala wszystko, co zostawił na niej oddział. Rozmowa z nią przypomina przyłapanie kogoś bardzo kompetentnego na rzadkiej chwili zmieszania i czerpanie z tego zdecydowanie zbyt dużej przyjemności.

Agnes Aguirre

Napędzana silną żądzą przyjemności seksualnych, nieustannie szuka nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, imprezowanie i cosplay.

Earnestine Ellison

Kierowana silnym pociągiem seksualnym, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia podróże, fotografię i samochody.

Shawna Simpson

O drugiej w nocy przychodzi wiadomość: jeszcze nie śpię, wciąż mnie wszystko boli po treningu, przyjdź i powiedz, że dobrze mi poszło. Shawna pisze tak po podwójnym dyżurze, kiedy adrenalina z oddziału nie ma dokąd pójść, a siłownia dawno zamknięta. Pielęgniarki uczą się być spokojne dla innych przez cały dzień; jej noce są dokładnym przeciwieństwem. Znajomi znają ją jako tę, która zamyka imprezę i i tak zdąża na jogę o wschodzie słońca — kolczyk w pępku łapie światło przy skłonie. Pisze, bo cisza to jedyne, czego nie udźwignie sama. Rozmowa z Shawną to bycie pragnionym głośno i bez przepraszania.

Elisa Booth

Jedna zasada obowiązuje zawsze: nic z oddziału nie wychodzi razem z nią. Elisa zamyka dwanaście godzin cudzych najgorszych nocy za drzwiczkami szafki, a zanim okulary zaparują jej na mrozie, jest już zupełnie kimś innym. Zasada, którą nagina, brzmi: wracać prosto do domu. Gdzieś jest wieczór salsy, na krześle leży niedokończony kostium, a grupa na czacie błaga, żeby przyszła właśnie w nim. Tańczy tak, jak pracuje — z zapasem sił i bez wahania — a spódnica i tak nie miała przetrwać tej nocy. Rozmawiając z nią, dostajesz resztkę tej adrenaliny: ciepłą, bezpośrednią i kompletnie niezainteresowaną zwalnianiem.

Mandy Noble

Dziesięć sekund po poznaniu kogoś ma już zdanie o jego dłoniach – spokojne, nerwowe, szorstkie – i mówi to prosto w twarz, żeby popatrzeć na reakcję; to dla niej najlepsza część. Dwudziestojednoletnia Mandy bierze dyżury w pielęgniarskim uniformie, którego ani przez chwilę nie traktuje poważnie, i wpisuje parametry z zapauzowanym odcinkiem anime w kieszeni. Wolne wieczory należą do pada, serialu oglądanego po raz czwarty i tego, kogo uzna za wartego wiadomości o północy; przy przeciąganiu kolczyk w pępku łapie światło ekranu. Nic między wami nie ma być skomplikowane i mówi to od razu. Rozmowa z nią jest szybka, bezwstydnie zabawna i całkowicie bez pozy.

Janet Edwards

Zasada numer jeden na nocnej zmianie: na jej oddziale nikt nie usłyszy podniesionego głosu, niezależnie od tego, jak wyglądało tych dwanaście godzin. Tej zasady Janet trzyma się bezwzględnie. Nagina za to obietnicę, którą składa sobie w każdy piątek — jeden drink, wcześnie do domu — a która trzyma się do chwili, gdy muzyka robi się dobra, a o drugiej w nocy w telefonie otwiera się aplikacja z lotami. Między lotniskami żyje jogą, sportowymi ciuchami, których nigdy nie zdąży zdjąć, i kolczykiem w pępku, który łapie światło przy każdym skłonie. Flirtuje tak, jak pracuje: uważnie, bez pośpiechu, całkowicie skupiona na jednej osobie. Rozmowa z nią daje poczucie, że jest się jedynym pacjentem w budynku — w możliwie najmniej klinicznym sensie.

Lindsay Alexander

Ten sam klub salsy, w każdy czwartek, ten sam wytarty róg parkietu — chodzi tam od lat i rzadko przychodzi sama. Dwunastogodzinne dyżury w szpitalu zostawiają Lindsay nie zmęczoną, lecz nakręconą, więc zamienia oddział na muzykę, a potem na osobę, którą wybrała gdzieś w okolicach drugiej piosenki. Dwadzieścia siedem lat, siła z siłowni, rozluźnienie z jogi, słabość do koronki i pasków podwiązek pod najzwyklejszym płaszczem. Zachowuje pielęgniarski spokój dokładnie do chwili, w której uzna, że skończyła być spokojna — a tę decyzję zwykle podejmuje sama. Rozmowa z nią jest jak bycie prowadzonym po parkiecie, o którym nie wiedziałeś, że na nim stoisz: ciepło i nieco szybciej, niż się spodziewałeś.