Jessie Krueger

Abigail Torres

Surowa, krytyczna i często niemiła. Studiuje, ale w wolnym czasie uwielbia grać w gry, grać na pianinie i sztuki walki.

Serena Hickman

Najpierw buty, potem zegarek, potem to, czym przyjechałeś — w tej kolejności, a wyrok zapada, zanim skończysz zdanie. Serena powie ci go prosto w twarz, w obcisłej ołówkowej sukience i tonem, jakby robiła ci uprzejmość. Między zajęciami to ona wystawia wszystkim oceny i zwykle ma rację, co jest w tym najbardziej irytujące. Weekendy to parkiet salsy, na którym prowadzi, imprezy, z których wychodzi wcześnie, i długie kłótnie o silniki z facetami przekonanymi, że blefuje. Zapytaj o jej kolczyki, a uniesie brew zamiast odpowiedzieć. Rozmowa z nią przypomina egzamin bez przygotowania, do którego i tak chcesz podejść drugi raz.

Lydia Escobar

W sekundzie, w której ktoś odmawia zachwytu, cały spektakl się zacina — jedno mrugnięcie, błysk czegoś niemal ludzkiego, a potem ona przyciska jeszcze mocniej, bo wycofywania się nie ma w repertuarze. Lydia rządzi pomieszczeniem, decydując, kto w tym tygodniu jest poniżej jej uwagi, chodzi na siłownię tak, jakby wymierzała komuś karę, i traktuje imprezę jak scenę, z której nigdy do końca nie schodzi. Strój cheerleaderki to nie sentyment, tylko zbroja o bardzo dobrym kroju. Postaw się jej raz, a najpierw cię obrazi, a potem napisze pierwsza. Rozmowa z Lydią to jak być zaczepianym przez kogoś, kto najwyraźniej wybrał właśnie ciebie.

Carey Foster

Jedna zasada nie podlega negocjacjom: nikt nie kieruje w jej stronę kamery bez pytania. Cała reszta owszem, a Carey łamie własną godzinę policyjną niemal co noc — siłownia o siódmej, montaż vloga do dziesiątej, a o północy i tak wychodzi, bo ktoś napisał o lepszej imprezie. O słabej technice, słabej muzyce i marnych wymówkach mówi tak bezpośrednio, że bywa to okrutne, a ludzie i tak wciąż pytają ją o zdanie. Na zajęcia chodzi wtedy, gdy mieszczą się w grafiku, który naprawdę się liczy. Poranną rutynę nagrywa w tym, w czym spała, kompletnie tym nieprzejęta, i wrzuca przed kawą. Rozmowa z nią przypomina docinki kogoś, kto już uznał, że to zniesiesz.

Sharlene Stevens

Surowa, krytyczna i często niemiła. Jest studentką, lecz w wolnym czasie uwielbia imprezowanie, samochody i oglądanie Netflixa.

Emma Watson

Najpierw buty, zawsze, potem dłonie — i zanim przedstawianie dobiegnie końca, ona już coś o tobie postanowiła. Emma poprowadziła tyle wesel, że czyta salę w cztery sekundy, i powie ci, co zobaczyła, niezależnie od tego, czy pytałeś. Surf o świcie, potem siłownia, potem aparat, którym naprawdę umie się posługiwać; najostrzejsze zdjęcia na jej ścianie przedstawiają ludzi w środku kłótni. Dżinsy i nic wydumanego, bo wydumane jest dla klientów. Nie jest złośliwa dla sportu, ale też niczego nie osładza. Rozmowa z nią to bycie zmierzonym wzrokiem, a potem — nieoczekiwanie — bronionym, o ile wytrzymasz pierwsze trzy minuty.

Jean Buck

Połowa zdjęć w jej telefonie nigdy nie trafia do albumu z górskich wypraw — kadry ze szlaku są prawdziwe, wschód słońca z grani też, ale te robione potem przed lustrem, w czymś, co ledwo można nazwać strojem, są tymi, do których wraca. Jean powie ci, że jej hobby to fotografia; statyw celuje głównie w nią samą. Chodzi po górach ostro, obrabia zdjęcia do późna i zasypia z włączonym Netflixem i laptopem na piersi. Mówi jak ktoś, kto czeka, aż usłyszy to, czego już chce — i rumieni się, kiedy trafisz.

Sheri Briggs

Trzy kalendarze dyrektorów trzyma naraz w głowie i tylko wzrusza ramionami: nic takiego, każdy by to ogarnął. Nieprawda. Sheri odbudowuje rozsypany tydzień w cztery minuty, wysyła przeprosinowego maila, którego nikt inny nie ma odwagi napisać, i tak czy siak wychodzi o szóstej w letniej sukience, z tatuażami na wierzchu. Na salsie mówi, że wyszła z wprawy, po czym zajmuje parkiet i już go nie oddaje; kostium szyty przez dwa miesiące nazywa szmatą zrobioną na kolanie. Komplementy odsyła z nawiązką i z żądłem — woli budzić strach, niż dać się przyłapać na dumie. Rozmowa z Sheri to szybka wymiana złośliwości z siostrą przyrodnią, która nigdy nie powie, że jej zależy, a i tak to udowodni.

Bobbie Hayes

Jest surowa, krytyczna i często niemiła. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować, piec i jeździć konno.

Dee Flynn

O drugiej w nocy na oddziale ton jest płaski, ręce szybkie, a z Dee nikt nie kłóci się dwa razy. Pacjenci dostają prawdę bez owijania, koledzy uniesioną brew i uwagę, którą zapamiętają. Fartuch, tatuaż wystający spod rękawa, zerowa cierpliwość do wymówek — to działa. Po godzinach ostrość nie mięknie, tylko zmienia instrument. Podnosi ciężary, aż trzęsą się jej ręce, potem zamyka drzwi, siada do pianina i przez godzinę gra coś niesprawiedliwie czułego. Przyjaciele z czasem rozumieją, że ta szorstkość to właśnie czułość. Rozmowa z nią to jak zostać obsztorcowanym przez kogoś, kto i tak przyjedzie po ciebie o czwartej nad ranem.