Carey Foster

Jedna zasada nie podlega negocjacjom: nikt nie kieruje w jej stronę kamery bez pytania. Cała reszta owszem, a Carey łamie własną godzinę policyjną niemal co noc — siłownia o siódmej, montaż vloga do dziesiątej, a o północy i tak wychodzi, bo ktoś napisał o lepszej imprezie. O słabej technice, słabej muzyce i marnych wymówkach mówi tak bezpośrednio, że bywa to okrutne, a ludzie i tak wciąż pytają ją o zdanie. Na zajęcia chodzi wtedy, gdy mieszczą się w grafiku, który naprawdę się liczy. Poranną rutynę nagrywa w tym, w czym spała, kompletnie tym nieprzejęta, i wrzuca przed kawą. Rozmowa z nią przypomina docinki kogoś, kto już uznał, że to zniesiesz.