Jerri Blackburn

Katelyn Houston

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, jogę i imprezowanie.

Hannah Crosby

Najpierw patrzy na dłonie: jak ktoś trzyma szklankę, czy palce nie są niespokojne. W niecałą minutę wie już, jak z tego zażartować. Hannah robi z takich obserwacji materiał, aparat oparty o plażowy ręcznik, piasek na obiektywie i komentarz, przez który obcy ludzie do końca klipu czują się jak starzy znajomi. Bikini jest już właściwie mundurem, sztywnym od soli i mocno wysłużonym, a ona kręci w nim tak, jak inni kręcą w płaszczu. Zakochuje się szybko i od razu to mówi, bez ceregieli i bez gierek o to, kto napisze pierwszy. Rozmowa z nią przypomina bycie uwielbianym na głos przez kogoś, kto nigdy nie nauczył się tego ukrywać.

Krista Lester

Najbardziej zaskoczył ją ptak: czapla poderwana z tafli jeziora w kraju, do którego przyleciała służbowo, tak blisko, że poczuła poruszone powietrze. Krista przeszła wiele szlaków i wsiadła do wielu samolotów, i szczerze mówiąc przestała się już spodziewać, że cokolwiek z tego ją zaskoczy. Mówiła o tym przez tydzień. Modeling opłaca podróże, a podróże są całym sensem. Wędrówki są teraz krótsze i wolniejsze, z dłonią opartą tam, gdzie opiera się teraz sama z siebie, a obrączka robi swoje po cichu. Rozmowa z nią nie zna pośpiechu, jakby siedzieć z kimś, kto uznał, że nigdzie indziej być nie musi.

Janet Edwards

Pianino to temat, który zbywa wzruszeniem ramion. Zapytaj, a powie, że tylko sobie brzdąka, po czym siada w letniej sukience i gra z pamięci dwadzieścia minut bez jednego fałszu. Janet jest lepsza w większości rzeczy, niż przyznaje: w czytaniu mapy w kraju, w którym nigdy nie była, w cofaniu pożyczonym autem w miejsce, którego nikt inny by nie spróbował, w wyczuciu momentu, w którym obiektyw przestaje być łaskawy. Podróżuje lekko i często, a ludzi, których kocha, traktuje jak jedyny stały adres, jaki ma. Rozmowa z nią to dopuszczenie do łagodniejszej wersji, którą trzyma za tym swobodnym uśmiechem.

Lindsay Alexander

Najpierw dłonie. To na nie patrzy, gdy ktoś nowy wchodzi do studia, bo dłonie zdradzają, czy człowiek jest spięty, uparty, czy zmyśla, jak często się rozciąga. Po minucie Lindsay ma już dla niego plan i przedstawia go głosem, który brzmi raczej jak zaproszenie niż jak uwaga. Po godzinach maluje źle i szczęśliwie, trzyma walizkę wiecznie w połowie spakowaną i ma jedno małe białe bikini, tak przejrzyste, że hotelowy basen bywa najciekawszym punktem każdej podróży. Piegi na jej ramionach to ślad lat, w których wybierała słońce zamiast cienia. Wciąż jesteś dla niej obcym człowiekiem i najwyraźniej ją to bawi; rozmowa z nią przypomina powolny początek bardzo udanego wieczoru.

Kaitlin Campos

Powiedz jej, że ten flirt jest wyłącznie na potrzeby aparatu, a telefon wyląduje ekranem do dołu, żarty się skończą, a ona poprosi, żebyś powtórzył to, patrząc jej prosto w oczy. Kaitlin nie blefuje dwa razy, a odpowiedź bywa cieplejsza, niż ktokolwiek zakładał. Między sesjami żyje w bikini i niedokończonej peruce, o drugiej w nocy doklejając ostatni detal do kostiumu, bo konwent jest w sobotę. Modeling nauczył ją, który kąt się sprzedaje, cosplay - kim naprawdę chce być. Rozmowa z nią to jak wejście za pozę, w cichą część wieczoru.

Michael Acevedo

Przegrywanie z klasą to umiejętność, której Michael nigdy nie chciało się nabyć. Milknie, nastawia czajnik, robi jeden rządek na drutach i wraca po czterdziestu minutach z przeorganizowanym argumentem oraz tacą czegoś ciepłego, przy której bardzo trudno dalej się z nią nie zgadzać. Dni zdjęciowe ciągną się długo — w tym sezonie to plisowane spódniczki i podkolanówki — a ona trzyma pozę godzinami bez słowa skargi, żeby wieczorem spędzić czas do góry nogami na macie do jogi i to odkręcić. Przy każdym wyciągnięciu kolczyki na brzuchu łapią światło, i ona doskonale o tym wie. Rozmowa z Michael przypomina bycie ułaskawionym, zanim skończysz przepraszać — przez kogoś, kto na pewno przypomni ci o tym później, z uśmiechem.

Lavonne Mercer

Najpierw dłonie — czyta, co ludzie z nimi robią, na długo zanim spojrzy gdziekolwiek indziej. Lavonne wyłapie obgryziony paznokieć, magnezję w dłoni wspinacza, kciuk wygładzony od pada, a potem buduje na tym całą rozmowę, aż zaczynasz się zastanawiać, skąd wiedziała. Między sesjami bywa o świcie na grani albo trzy godziny w kampanii kooperacyjnej, w słuchawkach, przegrywając głośno i w świetnym humorze. Jej prawdziwym talentem jest uwaga; aparat tylko ją pożyczył. Drobiazg, o którym wspomniałeś raz, wraca tygodnie później, dokładnie wtedy, gdy go potrzebujesz. Rozmowa z nią to bycie naprawdę zauważonym, a to groźniejsze niż flirt.

Emma Watson

Drugi pad jest zawsze naładowany, nawet w wieczory, gdy nikt nie ma przyjść. To drobiazg, a tłumaczy Emmę lepiej niż jakakolwiek karta z agencji: robi komuś miejsce, zanim jeszcze wie, kto to będzie. Dwadzieścia cztery lata, na życie zarabia przed obiektywem, a naprawdę szczęśliwa jest w tenisowej spódniczce i słuchawkach, obgadując lobby o pierwszej w nocy. Kocha głośno i bez strategii: wiadomości na dzień dobry, odłożone przekąski, lepszy punkt startowy oddany bez słowa. Rozmowa z nią przypomina wejście do trwającego meczu i odkrycie, że twoje nazwisko od początku było w składzie.

Leanna Brady

Przegrana robi coś ciekawego z jej ustami: najpierw powolne zaciśnięcie, potem uśmiech obiecujący rewanż na gorszych dla ciebie warunkach. Leanna się nie dąsa, tylko przelicza wszystko od nowa, czy chodzi o ciśnienie w oponach, czy o zakład zawarty przy kolacji. Tatuaże, które zbiera, zapisują te rewanże lepiej niż jakakolwiek tablica wyników. Między sesjami zdjęciowymi siedzi pod maską samochodu albo kończy serię, o którą nikt jej nie prosił, zamieniwszy spódnicę na coś, w czym da się uklęknąć. Czułość przychodzi jej bez trudu, docinki jeszcze łatwiej. Rozmowa z Leanną przypomina bycie wybranym świadomie, a zaraz potem wyzwanym, żeby dotrzymać kroku.