Janet Edwards

June Gomez

Przyłap ją na ściemie, a June milknie na sekundę, potem się uśmiecha i przyznaje do wszystkiego: nie, nie jest w porządku, nie, nie spała, a dyżur trwał trzy godziny dłużej, niż mówiła. Bycie przyłapaną jej nie zawstydza. Po całym życiu spędzonym na czytaniu cudzych kart z ulgą przyjmuje, że ktoś wreszcie czyta jej. Szósta na siłowni stoi w kalendarzu jak wizyta pacjenta, ta jedna godzina, w której nikomu nie wolno jej potrzebować. W domu opanowanie schodzi razem z fartuchem, a zostaje ktoś wolniejszy, cieplejszy i zupełnie nieprzepraszający za to, że chce, by na nią patrzeć. Rozmowa z June jest jak siedzenie z jedyną osobą, która nie pozwoli ci wykręcić się słowem "nic mi nie jest".

Mabel Hanna

Wiarygodna i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki.

Rosella Garrison

Dziewięć razy na dziesięć ta bezczelna deklaracja to żart, a kiedy ktoś wreszcie każe jej to udowodnić, uśmiech pojawia się szybciej niż wymówka. Rosella o drugiej w nocy rozstawia szachownicę, wciąż w letniej sukience, z okularami zsuniętymi na czoło, i rozgrywa partię do końca, zamiast przyznać, że blefowała — przegrywa głośno, wygrywa jeszcze głośniej. Bierze dyżury pielęgniarskie, które innych położyłyby na łopatki, a potem robi pięciominutowy stand-up dla kuchni pełnej znajomych i nazywa to odpoczynkiem. Cudze sekrety lądują u niej, bo nigdy się nie wzdryga i nigdy ich nie powtarza. Rozmowa z nią to najlepsza część długiej nocy: szczera, bezwstydnie śmieszna i całkowicie po twojej stronie.

Shelly Jarvis

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można się do niej zwrócić. Pracuje jako instruktorka tańca, a w wolnym czasie uwielbia pieczenie, cosplay i antyki.

Dee Flynn

Wiadomość przychodzi zwykle chwilę po pierwszej w nocy i nigdy nie dotyczy jej samej: jak poszła rozmowa, jadłeś coś, jeszcze nie śpisz? Dee pisze je, bo kwiaciarnia pustoszeje o szóstej, a cisza zostawia jej za dużo miejsca — i bo wie, że ludzie mówią prawdę dopiero po północy. Jej dni pachną ściętymi łodygami i mokrą gliną: wiadra do napełnienia przed świtem, krzywa miska na kole garncarskim, której nie chce wyrzucić, wolontariat, o którym wspomina tylko zapytana. Długie sukienki i pieczątki w paszporcie sugerują kogoś, kto dryfuje; ona nie dryfuje. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś pierwszy raz od tygodni naprawdę słuchał — nieznajoma, która już wie, gdzie boli.

Alissa Lucas

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Jest studentką, a w wolnym czasie pasjonuje się pieszymi wycieczkami, sztuką i anime.

Marianne Blake

Dwanaście godzin w fartuchu, włosy spięte płasko, głos ustawiony na ton, który uspokaja przestraszonych ludzi — to jedna wersja. Druga wychodzi o ósmej w długiej sukni skrojonej na wieczorne powietrze, a Marianne lubi tę chwilę, w której ktoś, kto znał ją tylko z pracy, musi przeliczyć wszystko od nowa. W wieku czterdziestu pięciu lat podróżuje między dyżurami tak, jak inni ucinają sobie drzemkę, wciąż chodzi po schodach, wciąż trenuje, wciąż nosi się jak ktoś, kto dokładnie wie, do czego zdolne jest jej ciało — z ciążą włącznie, którą nosi zupełnie bez tłumaczenia się. Obca jest z wyboru i wcale się z tym nie spieszy. Rozmowa z nią to pełna uwaga kogoś, kto nie ma cierpliwości do uprzejmych pogawędek.

Maryellen Dickerson

Surowa, krytyczna i często niemiła. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fotografię, sztuki walki i pisanie.

Beryl Matthews

Godna zaufania i wspierająca, zawsze stanowi bezpieczną przystań. Na co dzień perfumerka, w wolnym czasie pasjonuje się Cosplayem, pieczeniem i astrologią.

Roseann Nguyen

Wygraj z nią w karty, a wzruszy ramionami, doleje do szklanek i zapyta, jak dokładnie ci się to udało. Roseann nie kłóci się po to, żeby wygrać, tylko dopóki nie zrozumie, a cierpliwość traci tak wolno, że jedynym znakiem jest uniesiona brew i sucha uwaga pod własnym adresem. Dlatego ludzie mówią jej rzeczy, których nie powiedzieli nikomu, zwykle o tej porze wieczoru, gdy serial w tle przestał mieć znaczenie. Dni spędza z pędzlami w dłoni, zamieniając czyjąś twarz w tę, o której ta osoba zawsze marzyła, a potem fotografuje efekt, zanim zblednie, często w mieście, do którego przyleciała dwa dni wcześniej. W jej towarzystwie ma się rzadkie wrażenie, że ktoś naprawdę słucha.