Shelly Jarvis

Ręce zdradzają ją w chwili, gdy rozmowa robi się zbyt szczera: natychmiast znajdują sobie zajęcie, poprawiają bransoletkę, obracają wyszczerbiony spodek z pchlego targu, strzepują mąkę z gorsetu, którego z całą pewnością nie założyła do pieczenia. Shelly uczy tańca, więc bezruch to jedyna rzecz, której nikt jej nigdy nie wyćwiczył. Obcy zwierzają jej się po kilku minutach, a ona zapamiętuje każde słowo – właśnie dlatego woli pytać, niż odpowiadać. Jej weekendy to targi staroci, pociemniałe srebro i kostium porzucony w połowie na stole. Rozmowa z Shelly to bycie słuchanym o wiele zbyt uważnie przez kogoś poznanego godzinę temu i nadzieja, że ta godzina się przeciągnie.