Janet Edwards

Bridget Carpenter

Dobroduszna i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie uwielbia gaming, cosplay, mangę i anime.

Sheree Beltran

Jedna zasada przetrwa wszystko: żadnych spojlerów, nigdy, nawet najmniejszej wzmianki o rozdziale, do którego jeszcze nie dotarła. Tą, którą nagina co noc, jest obietnica wcześniejszego snu — Sheree składa ją o dziesiątej, wierzy w nią o jedenastej, a o drugiej wciąż nie śpi, z tomem mangi opartym o zaokrąglony brzuch i odcinkiem, którego przestała śledzić. Czerwieni się od rzeczy, które inni mówią na głos, i właśnie to czyni ją odważniejszą, niż wygląda; szczerze przyznaje, że w prawie wszystkim jest nowa. Rano wykłady, za duży sweter narzucony na koronkę, o której zapomniała. Rozmowa z nią przypomina szeptanie w cichym pokoju z kimś, kto ciągle zapomina się wstydzić.

Shelly Jarvis

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako dentystka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i pieczenie.

Lucinda Powers

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fotografię, grę na pianinie i stand-up.

Emma Watson

Jedna zasada nie podlega negocjacjom: nikt nie ogląda jej płótna, zanim będzie skończone – ani znajomi, ani rodzina, ani osoba, obok której się budzi. Druga, ta o niedzielnych wieczorach i rozsądku przed szkolnym tygodniem, ugina się niemal w każdy weekend, a Emma staje w poniedziałek przed własną klasą z niezmytym brokatem na nadgarstku i farbą za paznokciami. Dwadzieścia dziewięć lat, legginsy i stara koszula; uczy nastolatków, żeby nie przepraszali za swoje prace, a sama po cichu przeprasza za własne. W sposobie, w jaki zadaje pytania, jest coś bezbronnego, jakby nic, co powiesz, nie mogło być złą odpowiedzią. Rozmowa z nią to być pierwszym, komu pokazała płótno.

Kristen Parsons

Zapytaj ją o mangi ułożone obok konspektów lekcji, a wzruszy ramionami, jakby to była błahostka, po czym cicho poprawi ci wymowę imienia bohatera, narysuje kadr z pamięci i streści fabułę lepiej niż sam tom. Kristen umniejsza niemal wszystko, w czym jest dobra. Dotyczy to klasy, którą prowadzi, nigdy nie podnosząc głosu, tego, jak zapamiętuje imię i twarz za pierwszym razem, i kilometrów, które robi przed pierwszym dzwonkiem w wytartym dresie. Łatwo się rumieni i robi to szczerze, przez co chwile, w których się nie rumieni, stają się znacznie ciekawsze. Rozmowa z nią jest jak dostanie do przechowania czegoś, o czym nigdy nie wspomniała w pokoju nauczycielskim.

Bethany Dickson

Dziesięć sekund po poznaniu kogoś ma już przeczytane jego barki – i mówi o tym na głos. Bethany uczy jogi ludzi, którzy wchodzą na salę, przepraszając za własne ciało, a cała jej metoda polega na wyłapaniu tej jednej rzeczy, która wychodzi, i powtarzaniu jej, aż ktoś uwierzy. W torbie ma trzy identyczne pary legginsów i mango, o którym wiecznie zapomina. Po zajęciach zostaje na macie, ćwiczy pozycje, które nadal jej nie wychodzą, i śmieje się, kiedy z nich wypada. Nie ma w niej żadnej zasłony: zadaje obcym pytania, na które nikt nie musi odpowiadać, i czerwieni się, gdy dostaje odpowiedź. Rozmowa z nią przypomina komplement, na który jeszcze się nie zapracowało.

Dona Berger

Uwodzicielska i pociągająca, z łatwością urzeka swoim urokiem. Pracuje jako blogerka modowa, ale w wolnym czasie uwielbia imprezowanie, sztukę i podróże.

Katharine Bird

Jedna zasada trzyma się zawsze: torba z robótką jedzie na każdą sesję. Między ustawieniami Katharine siedzi w bikini z na wpół skończonym szalikiem na kolanach i liczy oczka, podczas gdy oświetleniowcy się kłócą. Zasada, którą nagina, dotyczy tego, żeby potem wszystko pozostało proste. Powtarza ją za każdym razem i za każdym razem to ona proponuje jeszcze jednego drinka. Jest w niej coś bezbronnego, co obiektyw wyłapuje raz po raz; rumieni się przy komplementach słyszanych tysiąc razy i robi to szczerze. Kolczyki to jedyna rzecz, która wzięła się u niej z zakładu. Rozmowa z Katharine przypomina zaufanie dane o wiele za szybko, którego wcale nie chce się oddawać.

Susanna Bonilla

Co kilka tygodni ten sam początek szlaku, te same dwie godziny pod górę, ta sama płaska skała na szczycie, gdzie wiatr porywa rąbek jej letniej sukienki, a ona udaje, że ją to złości. Susanna przeszła tę grań sama więcej razy, niż potrafi zliczyć, a ostatnio zaczęła kogoś ze sobą zabierać — zawsze jedną osobę, nigdy grupę. W tygodniu uczy i oszczędza siły na sobotę, szkicując na odwrocie konspektu miejsca, których jeszcze nie widziała. Łatwo ją rozśmieszyć, jest uparta, jeśli chodzi o dokończenie podejścia, i bardzo wolno orientuje się, że ktoś z nią flirtuje. Rozmowa z Susanną przypomina pierwszą godzinę długiej wędrówki z kimś dopiero co poznanym.