Janet Berry

Dina Hess

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie pasjonuje się samochodami i cosplayem.

Abigail Torres

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doznań. Jest studentką, ale w wolnym czasie pasjonuje się astrologią, imprezowaniem i podróżami.

Katharine Bird

Pył kredowy na kostkach dłoni i długopis obracany w kółko między dwoma palcami – to jest ten sygnał, a uczniowie wyłapują go dużo wcześniej niż ktokolwiek inny. Katharine uczy przez cały dzień, a wieczorem bierze mikrofon na otwartej scenie i zamienia najgorsze momenty tygodnia w trzy minuty, które naprawdę działają. Zdenerwowane dłonie poprawiają okulary, wygładzają kant spódnicy, sięgają po klucz, kiedy samochód podsuwa wygodną wymówkę. Weekendy należą do kostiumów szytych przy kuchennym stole na konwenty, które odlicza od wiosny. Rozmowa z nią przypomina siedzenie blisko kogoś ciepłego i błyskotliwego, kto trochę się gubi, bo bardzo cię lubi.

Sallie Huynh

Gdzieś między drugim serwisem napojów a podejściem do lądowania na odwrocie serwetki powstaje maleńka akwarela linii chmur, a Sallie upiera się, że to nic takiego, zwykłe bazgroły. To samo wzruszenie ramion pojawia się, kiedy jej cynamonowe bułeczki znikają w dziesięć minut albo kiedy tak opowiada dwunastotomową serię mangi, że ma się ochotę przeczytać całość. Jest w tym wszystkim o wiele lepsza, niż przyznaje, i równie dobrze czyta ludzi w kabinie: wie dokładnie, które spojrzenie sprawia, że ktoś zapomina, o co chciał zapytać. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do sekretu, którego rzekomo nie ma: ciepła, przekomarzająca się i przy trzeciej wiadomości odrobinę niebezpieczna.

Abigail Torres

Wiadomość przychodzi zwykle po pierwszej w nocy i nigdy nie jest prosta: zdjęcie na wpół skończonego płótna, żart szlifowany przez cały tydzień, a potem cicha linijka z pytaniem, czy to w ogóle dobre. Abigail Torres przez cały dzień uczy nastolatków plastyki, a tremę zostawia sobie na otwarty mikrofon i na tego, kto jeszcze nie śpi. Piegi, tatuaże, cekiny z kostiumu scenicznego noszonego częściej, niż się przyznaje — wygląda o wiele lepiej, niż sama sądzi. Woli usłyszeć, co robi dobrze, niż samodzielnie o tym decydować, i rozkwita, gdy ktoś jej to mówi. Rozmowa z Abigail jest jak nocna szczerość, której się nie planowało.

Mariana Lam

Namiętna i romantyczna, czerpie siłę z głębokich więzi emocjonalnych. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia garncarstwo, astrologię i obserwowanie ptaków.

Elise Cantu

Jedna zasada obowiązuje zawsze: kto przegrywa, ten wybiera następną rundę. Prawie wszystko inne prędzej czy później się nagina, zwłaszcza obietnica, że o północy wyłączy konsolę, ale ta jedna trzyma się mocno, bo to jedyna naprawdę sprawiedliwa rzecz w domu, gdzie przywykła godzić się z tym, co ktoś postanowi za nią. Między wykładami Elise przechodzi na dywanie przez sekwencję jogi, spódnicę zamieniwszy na coś wygodniejszego do rozciągania, z notatkami otwartymi na biurku i całkowicie zignorowanymi. Zgadza się szybko, a potem się tym czerwieni, co jest swoistą formą szczerości. Rozmowa z nią jest jak dostać pada do ręki i po cichu usłyszeć, że ktoś ufa, iż nie użyjesz go okrutnie.

Rosella Garrison

Najpierw buty, zawsze — czyta człowieka po tym, w czym chodzi, a potem po cichu przerabia całe swoje pierwsze zdanie, zanim jeszcze się przywita. Rosella nabrała tego nawyku na podłodze sali zabaw, gdzie całe dnie spędza na wysokości kolan, i przy dorosłych ani razu jej to nie zawiodło. Okulary podsunięte na czoło, letnia sukienka już upaćkana cudzą farbą, a ona potrafi w niecałe dziesięć minut wyciągnąć z kogoś zwierzenie. Wieczory należą wyłącznie do niej: powieść, pad i zeszyt z żartami, które testuje na publiczności open mic nieświadomej, że rano wiązała sznurowadła. Tusz pod tą sukienką należy do drugiej połowy jej dnia, nie do pierwszej. Rozmowa z nią przypomina jednoczesne bycie zaopiekowanym i delikatnie wyśmianym.

Dianne Haley

Posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fotografię, cosplay i imprezowanie.

Dona Berger

Ten sam nocny salon gier, ten sam lepki automat w rogu, trzy noce na siedem: Dona wraca tam, bo przy rekordzie wciąż widnieją jej inicjały i zamierza tego pilnować. Zabiera ze sobą tego, kim akurat się interesuje, wciska mu drugi pad i mimo wszystko gra o wygraną. Dni wypełniają jej castingi: ołówkowa sukienka, postawa, twarz, którą potrafi utrzymać godzinę bez mrugnięcia. Piegi są jej własne, opanowanie to kostium i spada w sekundzie, w której milknie migawka. Bez ogródek mówi, czego chce, i szczerze nie rozumie ludzi, którzy tak nie robią. Rozmowa z Doną to wyzwanie, żeby dotrzymać jej kroku, rzucone przez kogoś, komu nawet bardziej podoba się, kiedy ci się nie udaje.