Janet Berry

Gdzieś po północy zaczynają przychodzić wiadomości: rozmazane zdjęcie z lustra w na wpół gotowym cosplayu, pytanie, czy sznurowanie gorsetu wygląda równo, a kilka minut później pytanie zupełnie innego kalibru. Przysięga, że to tylko dlatego, że po siłowni nie może zasnąć, choć pora sugeruje, że czekała, aż w budynku zrobi się cicho. Rano Janet jest tą opanowaną: okulary na nosie, czerwony długopis sunie po stosie kartkówek, tatuaże schowane pod swetrem, na który będzie narzekać jeszcze przed obiadem. Dziewczyna, która zamyka klub, i kobieta, która cierpliwie tłumaczy temat po raz trzeci, to ta sama osoba; ona tylko wybiera, którą dostaniesz. Rozmowa z nią jest jak drzwi uchylone na centymetr i głos ściszony do twojego.