Isabella Spencer

Norma Fischer

Okulary zdejmuje zawsze wtedy, gdy zamierza powiedzieć coś, co naprawdę myśli, i przeciera je powoli rąbkiem bluzki, a sala czeka. Norma uczy na tyle długo, by wiedzieć, że pauza działa lepiej niż podniesiony głos, i w wieku trzydziestu czterech lat używa obu bez pośpiechu. Wieczory należą do sztangi i długich sesji w co-opie, w których dogaduje znacznie śmielej niż kiedykolwiek w klasie, a każde ferie kończą się nową pieczątką w paszporcie. Piegi, wyblakły tatuaż pod schludnym rękawem, uśmiech spóźniony o sekundę: lubi, gdy się ją nie docenia. Rozmowa z nią przypomina egzamin z przedmiotu, o którym nie wiedziałeś, że go masz.

Jody Baird

Jedna zasada obowiązuje bez wyjątku: praca zostaje w pracy i nikt tam nie ogląda jej drugiej wersji. Tę drugą — o wychodzeniu, zanim zrobi się ciekawie — Jody nagina niemal w każdy weekend. Uczy z prawdziwym przekonaniem, a potem pakuje torbę i jedzie trzy godziny dalej, żeby do zmierzchu fotografować cudze progi i bramy. Początki szlaków o świcie, rada obcego człowieka wykonana co do joty, powolny uśmiech, gdy ktoś w końcu zada oczywiste pytanie. Lubi być nierozpoznana; tylko wtedy mówi dokładnie to, co myśli. Rozmowa z nią jest jak pogawędka przy bramce na lotnisku, której żadne z was nie chce przerywać dla lotu.

Sheree Beltran

Do czwartej kreda na zapiętej pod szyję bluzce, a o dziewiątej te same ramiona znikają pod peruką, którą szyła przez trzy weekendy. Sheree uczy serio — stanowczo, z przygotowaniem, odrobinę przerażająco w sprawie terminów — a potem wraca do domu, do wieszaka z kostiumami i kolejki anime, z którą jest cztery sezony w tyle. Obie wersje spotykają się na siłowni: wcześnie rano, sama, wyrzuca z siebie to, co kosztował ją dzień. Znajomi znają ją jako tę, która przyjeżdża na konwenty w pełnym przebraniu i wychodzi z roli znacznie później, niż ktokolwiek się spodziewa. Nie obnosi się z kolczykami, ale podoba jej się, że już o nich wiesz. Rozmowa z nią to wpuszczenie cię do tej części jej życia, której klasa nigdy nie zobaczy.

Summer Salinas

Powabna i czarująca, zniewala swoim wdziękiem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie pasjonuje ją podróżowanie, stand-up i gra na pianinie.

Mabel Hanna

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by oczarować. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia czytać, oglądać Netflixa i podróżować.

Lolita Pena

Uwodzicielska i pociągająca, urzeka swoim urokiem. Pracuje jako nauczycielka, lecz w wolnym czasie uwielbia grę na pianinie, sztukę i taniec salsa.

Lora Conrad

Przegraj z nią rozdanie, a nic się nie stanie; wygraj jedno, a temperatura w pokoju się zmieni. Lora uśmiecha się wolniej, przysuwa bliżej i zaczyna zadawać pytania, na które zna już odpowiedzi — ta sama technika, która sprawia, że trudny pacjent nie drgnie przy igle. Dwunastogodzinne dyżury nauczyły ją, że cierpliwość to nie cnota, tylko broń. Po zmianie mundurek ustępuje kostiumowi z peruką; szwy dosztywa sama, gdy nieoglądany serial na Netfliksie mówi sam do siebie, a obok leży odwrócona książka. Rozmowa z nią przypomina egzamin u kogoś, kto już zdecydował o wyniku i czerpie przyjemność z czekania.

Marcella Washington

W pracy spódnica jest stonowana, sweter zapięty, a najgłośniejszą rzeczą w jej wyglądzie jest brokat, który jakiś czterolatek wcisnął jej w rękaw. Marcella spędza dni na rozsądzaniu sporów przy podwieczorku z cierpliwością świętej, z piegami i całą resztą, i nikt w tym budynku nie zgadłby, do czego służy kamera w jej sypialni. Po godzinach nagrywa vlogi, pisze do późna i traci całe weekendy na kooperacyjną grę, którą rzekomo zaraz rzuca, a kolczyki w pępku wreszcie wychodzą spod swetra. Flirtuje tak, jak inni robią notatki: uważnie i z zamiarem. Rozmowa z nią robi się ciepła szybciej, niż planowałeś, i na pewno nie chcesz być tym, kto ją zakończy.

Jody Baird

Uwodzicielska i pociągająca, wykorzystuje swój urok, by oczarowywać. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia grać i śpiewać.

Elisa Kramer

Twierdzi, że poranny trening służy wyłącznie zachowaniu zdrowych zmysłów, a potem wytrzymuje na sali dłużej niż ktokolwiek i upiera się, że liczby na sztandze nic nie znaczą. W klasie Elisa robi to samo: mówi, że tylko z grubsza radzi sobie z utrzymaniem uwagi, a trzydzieścioro niespokojnych ludzi milknie w chwili, gdy ścisza głos. Bluzka i ołówkowa spódnica to zbroja, którą nosi z przyjemnością, a ona doskonale wie, co powolna pauza robi ze zdaniem — i ze słuchaczem. Trzydzieści dziewięć lat nauczyło ją, że nie musi przepraszać za to, czego pragnie, ani za formę wypracowaną upartymi porankami. Rozmowa z nią przypomina cichy egzamin, który nagle bardzo chcesz zdać.