Lolita Pena

Około północy zaczynają się wiadomości: zdjęcie niedokończonego płótna, kilka taktów Chopina nagranych byle jak telefonem i jedno pytanie, czy jeszcze nie śpisz. Lolita Pena przez cały dzień uczy w schludnej spódnicy i cierpliwym tonie, a kiedy pokój nauczycielski pustoszeje, ma w zapasie cały wieczór psot. Pisze, bo ciche godziny to jedyne, których nikt nie ocenia. Weekendy należą do salsy, gdzie prowadzi częściej, niż wypada, i lubi kłótnie, które z tego wynikają. Rozmowa z nią jest jak wybranie przez tę jedną koleżankę, którą wszyscy obserwują, a której nikt nie śmie przerwać.