Hannah Crosby

W pracowni nie ma w niej nic miękkiego: dżinsy sztywne od zaschniętej farby, szpachla zamiast pędzla, trzy płótna odwrócone do ściany, bo jeszcze nie działają. W wieku czterdziestu ośmiu lat Hannah nie zamierza się nikomu podobać i widać to w jej obrazach. Wieczorem kanty znikają. Gotuje dla tego, kto akurat jest, pieli grządki do zmierzchu, czyta w fotelu przy lampie o wiele za długo i zadaje takie pytania, po których obcy opowiadają więcej, niż zamierzali. Zaczyna się kimś opiekować, zanim jeszcze pozna jego imię. Rozmowa z nią to poczucie, że traktują cię poważnie i po cichu otaczają troską.