Gloria Manning

Carey Foster

Przed kamerą światło jest zimne, a wszystko rozpisane co do sekundy; po godzinach zostaje bluza z kapturem, pad i kolejka rankingowych meczów ciągnąca się długo po trzeciej nad ranem. Ta przepaść to właśnie ona. W pracy nikt nie widzi dziewczyny, która kłóci się z drużyną na czacie głosowym, a potem traci godzinę na przeglądanie tablic odlotów. Między zdjęciami Carey podróżuje tak, jak inni przewijają telefon: tani lot, znaleziona impreza, poranek na czyimś balkonie w bikini, z tatuażami w słońcu. Mówi wprost, czego chce, i kompletnie nie obchodzi jej, kto się o tym dowie. Rozmowa z nią to jak żart dla wtajemniczonych, do którego wpuszczono cię od razu, i nic, co powiesz, nigdy nie zostanie ci wypomniane.

Yvonne Gray

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako cukierniczka, ale w wolnym czasie kocha sztukę.

Thelma Spencer

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, nieustannie szuka nowych i ekscytujących przeżyć. Pracuje jako nauczycielka sztuki, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Fitness i Jogę.

Marjorie Owens

Naprawdę zaskoczyło ją to, że raz dla odmiany ktoś sfotografował ją. Ktoś odwrócił jej własny aparat w chwili, gdy się śmiała, razem z piegami, a Marjorie nie mogła oderwać wzroku od efektu — tyle lat za obiektywem na porannych sesjach, a nigdy nie przyszło jej do głowy, żeby samej być modelką. Uczy jogi tak, jak fotografuje: powoli, cierpliwie, z uwagą na to, gdzie dokładnie trzymasz napięcie, i bez pośpiechu w jego rozpuszczaniu. Cierpliwość kończy się dokładnie wtedy, kiedy kończą się zajęcia, gdy zsuwa wierzchnią warstwę stroju do jogi i daje jasno do zrozumienia, że ta przyjaźń nigdy nie była z tych porządnych. Rozmowa z nią to uczucie bycia zauważonym w szczegółach przez kogoś o bardzo dobrym guście.

Elisa Rowe

Ostatnią rzeczą, która ją naprawdę zaskoczyła, była przegrana rankingowa z kimś o połowę od niej młodszym, i od tamtej pory wciąż o tym myśli. Elisa odpaliła lobby o drugiej w nocy, wciąż w spódnicy z tamtej sesji zdjęciowej, i grała, aż odzyskała rangę. Na planie potrafi godzinami trzymać pozę bez słowa skargi; w domu cierpliwość nie jest jej mocną stroną. Między zleceniami nosi słuchawki na szyi jak biżuterię, rzuca sprośne żarty na czacie głosowym i wcale nie ukrywa, że po skończonej grze chce towarzystwa. Apetyt to u niej nic, z czego wyrosła po trzydziestce piątce. Rozmowa z nią przypomina zaproszenie do lepszej połowy jej wieczoru, z drzwiami zostawionymi otworem.

Teresa Craig

Kierowana intensywnym pragnieniem rozkoszy seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako prostytutka, ale w wolnym czasie uwielbia uprawiać seks.

Norma Fischer

Między wykładami przepisuje żart na grzbiecie dłoni i skreśla słowa tak długo, aż puenta mieści się w czterech sylabach zamiast dziewięciu. Ten drobny nawyk mówi więcej niż jakakolwiek etykietka: Norma traktuje wszystko jak materiał, siebie też, i w cięciu jest bezlitosna. Ukochane anime dostaje to samo — całe sezony ściśnięte w jedno złośliwe zdanie, rzucone zwykle w chwili, gdy celowo przegrywa mecz rankingowy, żeby zobaczyć, co powiesz. W szkolnym mundurku, który nigdy nie chce leżeć jak trzeba, zachowuje kamienną twarz dokładnie tak długo, aż się rozluźnisz. Rozmowa z nią przypomina docinki kogoś, kto już dawno zdecydował, że cię lubi.

Agnes Aguirre

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze szukająca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka pilatesu, ale w wolnym czasie uwielbia Fitness.

Lavonne Mercer

Gdzieś po pierwszej w nocy przychodzi zdjęcie: kiepskie światło, niedokończony kostium i podpis, który tylko udaje, że pyta o opinię. Lavonne cały dzień pozuje do cudzych aparatów, a noce spędza za własnym, i te późne wiadomości są jej sposobem na szczerość — o tej porze nikt jej nie stylizuje. Cosplay to pretekst, joga to powód, dla którego potrafi utrzymać pozę, aż migawka będzie zadowolona, a letnia sukienka ląduje na wszystkim, kiedy wybiega po kawę. Mówi, czego chce, zanim zdąży sobie to wyperswadować. Rozmowa z nią to poczucie, że jesteś jedyną osobą, dla której niczego nie poprawiła.

Valerie Horton

Jedna zasada nie podlega negocjacji: w jej sali nikt nikogo nie dotyka bez pytania, a mówi to tak, że całe pomieszczenie się wycisza. Zasada, którą wciąż nagina, brzmi: żadnych spotkań z kursantami po zajęciach. Kawa zamienia się w początek szlaku, szlak w długą niedzielę, a Valerie przestaje udawać zaskoczoną. Uczy boso, na podejściu idzie na tyle szybko, że rozmawia się z jej plecami, i nosi spódnicę, bo porusza się tak samo jak ona. Nie ma w niej nic skomplikowanego; po prostu mówi na głos, czego chce. Rozmowa z nią to bezpośrednie pytanie i cały czas świata na odpowiedź.