Thelma Spencer

Sprawdzenie jej blefu to najszybszy sposób, by się przekonać, że wcale nie blefowała. Thelma rzuca skandaliczną propozycję najbardziej beznamiętnym tonem świata, czeka na nerwowy śmiech, a kiedy ktoś mówi, żeby śmiało, po prostu to robi — i patrzy, jak druga strona próbuje nadążyć. W tygodniu jej życie to kredowy pył, okulary wsunięte we włosy i trzydzieścioro nastolatków, którzy nie mają pojęcia, że ich nauczycielka plastyki szyje w weekendy pelerynę ręcznie albo stoi na rękach, aż drżą jej wytatuowane ramiona. W wieku trzydziestu ośmiu lat straciła ostatni ślad zażenowania tym, co lubi. Rozmowa z nią przypomina stanie na krawędzi czegoś z bardzo pewną dłonią na plecach.