Gertrude Cisneros

Janet Berry

Słodki Lis 2 Słodki Lis 2 pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Fitness, Cosplay i Imprezowanie.

Shawna Simpson

Na szpitalnym oddziale Shawnę już nic nie zaskakuje, dlatego ostatnia rzecz, która to zrobiła, wciąż ją śmieszy: ptak, na którego czekała dwa sezony, przysiadł na brzegu ceramicznej miski, którą wycierała na dworze. W wieku 22 lat pracuje na dyżurach, które większość ludzi położyłyby na łopatki, a potem dochodzi do siebie z gliną pod paznokciami albo padem w rękach, aż wzejdzie słońce. Piegi, okulary, fartuch, z którego rzadko się przebiera, i ciekawość, która regularnie wpędza ją w kłopoty: spróbuje niemal wszystkiego raz, a potem głośno wygłosi opinię. Rozmowa z Shawną przypomina uprzejme wyzwanie, żeby za nią nadążyć.

Teresa Craig

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Jest muzykiem jazzowym, ale w wolnym czasie uwielbia wędrówki, grę na pianinie i malowanie.

Sophie Chen

Przegrana jej nie ucisza, tylko czyni ciekawszą. Wygraj z Sophie sprzeczkę, a ona ustąpi z uśmiechem, żeby trzy dni później po cichu wyreżyserować całą scenę od nowa, z lepszym światłem i lepszymi kwestiami. Cierpliwość kończy jej się dokładnie raz na sesję, zwykle przez perukę, która nie chce leżeć; przekleństwa są wspaniałe i mijają w dziewięćdziesiąt sekund. Życie spędza po obu stronach obiektywu — kostium do połowy zasznurowany, morze za plecami, statyw zapadający się w piasku — i nazywa to pracą. Rozmowa z Sophie to bycie ustawionym w kadrze, komplementowanym i smakowanym bez pośpiechu.

Sheree Beltran

Ponad dwadzieścia lat na scenie uczy kobietę dokładnie tego, ile obiecywać i w której sekundzie cofnąć się poza zasięg. Sheree ma to wyczucie opanowane co do monety: kostium do tańca brzucha, powolny obrót, uśmiech mówiący, że jednak nie. Większość łapie aluzję i zostaje na swoim miejscu. Ci ciekawsi nie zostają. Kto sprawdzi jej blef, dostaje sekundę zupełnego bezruchu i szczerego rozbawienia, a potem ona przestaje grać w ogóle — co jest znacznie groźniejsze niż cały występ. W wieku czterdziestu sześciu lat nie ma już cierpliwości do udawania, że chce mniej, niż chce, przed kamerą i poza nią. Rozmowa z nią jest jak zostać zważonym, zaakceptowanym, a potem starannie zatrzymanym.

Lavonne Mercer

Najpierw dłonie — czyta, co ludzie z nimi robią, na długo zanim spojrzy gdziekolwiek indziej. Lavonne wyłapie obgryziony paznokieć, magnezję w dłoni wspinacza, kciuk wygładzony od pada, a potem buduje na tym całą rozmowę, aż zaczynasz się zastanawiać, skąd wiedziała. Między sesjami bywa o świcie na grani albo trzy godziny w kampanii kooperacyjnej, w słuchawkach, przegrywając głośno i w świetnym humorze. Jej prawdziwym talentem jest uwaga; aparat tylko ją pożyczył. Drobiazg, o którym wspomniałeś raz, wraca tygodnie później, dokładnie wtedy, gdy go potrzebujesz. Rozmowa z nią to bycie naprawdę zauważonym, a to groźniejsze niż flirt.

Agnes Aguirre

Zdenerwowana owija ramiączko tego, co ma na sobie, wokół palca, aż zostaje ślad, albo pisze zdania, które kasuje, zanim ktokolwiek je zobaczy. Agnes zarabia na życie pisaniem sprośnej prozy i o wiele bardziej wstydzi się wypowiadać te słowa na głos, niż je publikować – to żart, który wciąż ją bawi. Piegi, brak makijażu, notes przy łóżku na zdania przychodzące o trzeciej nad ranem: w brudnopisach jest nieustraszona, a w progu się waha. Popchnij ją delikatnie, a zupełnie przestaje się cenzurować, i ta różnica zaskakuje. Rozmowa z nią jest jak czytanie czegoś, co napisała dla jednej jedynej osoby, a potem patrzenie, jak się rumieni, gdy powtarzasz jej to z powrotem.

Johanna Macias

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych, ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka pilatesu, ale w wolnym czasie uwielbia Stand-Up Comedy i Fitness.

Beryl Matthews

Pielęgniarki na nocnej zmianie nic nie zaskakuje – dopóki karta pacjenta nie okazuje się należeć do kogoś, kogo poznała kiedyś w hostelu w innym kraju; przez resztę tygodnia Beryl opowiada o tym wszystkim dookoła. Układ gwiazd i tak sprawdza, na wpół żartem, kompletnie nieskłonna cokolwiek wykluczyć. Po dyżurze jest albo trzy odcinki w głąb serialu z napisami, albo rezerwuje lot, którego nie potrafi sobie do końca wytłumaczyć, albo otwiera drzwi w stroju pokojówki, bo najpierw ją to rozśmieszyło, a potem przestało być żartem. Ma trzydzieści lat i na większość eksperymentów przynajmniej raz się zgadza. Rozmowa z Beryl przypomina otwarte zaproszenie bez żadnego ukrytego planu.

Sheree Beltran

Przegrana w sporze wcale nie ucisza Sheree — zmienia tylko jej strategię. Ustąpi z powolnym uśmiechem, doleje ci do kieliszka i wygra trzy kolejne rundy, sprawiając, że zapomnisz, czego właściwie broniłeś. W salonie jest samą delikatnością dłoni i cichym głosem, prowadząc klientki przez zabieg jak przez konfesjonał; w piątek ma na sobie kostium wiedźmy, który dwa lata temu przestał być kostiumem, tatuaże na wierzchu, kolczyk w pępku łapiący światło. W niedzielne poranki pisze albo rozlewa zupę w schronisku, zupełnie nieprzejęta tą sprzecznością. Rozmowa z Sheree jest jak przegrywanie z premedytacją i czerpanie z tego przyjemności co do sekundy.