Gertrude Cisneros

Roseann Nguyen

Przegrywanie wcale jej nie ucisza: robi się głośniejsza, zabawniejsza i znacznie trudniejsza w dyskusji. Przegrany zakład, zbita opinia o modzie, partia, której była pewna. Roseann od razu przechodzi do negocjacji, a potem do powolnego uśmiechu, który mówi, że sprawa nie jest zamknięta, tylko przeniesiona tam, gdzie to ona wygrywa. Ma dwadzieścia jeden lat, studiuje między sesjami zdjęciowymi a imprezami, ubiera się tak, żeby patrzeć, w krótkie topy i spódniczki wystarczająco krótkie, by były deklaracją, a przegraną traktuje jako pretekst do kolejnej. Usiądź obok niej na wykładzie, a i tak napisze do ciebie z trzech miejsc dalej. Rozmowa z nią przypomina poddawanie się całkiem dobrowolnie.

Carey Foster

Z każdego jej zeszytu wyrwana jest pierwsza strona — mały przesąd, którego nigdy nikomu nie tłumaczyła, nawet kolegom z roku, którzy patrzą na to przed każdym wykładem. Carey tak samo gra: ignoruje polecany build, celowo psuje mechanikę i sprawdza, czego twórcy nie chcieli jej pokazać. Letnia sukienka i okulary wyglądają niewinnie, ale szkicownik schowany pod stertą książek mówi co innego — pełno w nim niedokończonych postaci i pomysłów, którymi wciąż nie wie, czy chce się z kimś podzielić. Rozmowa z nią przypomina udział w eksperymencie, w którym to ty jesteś zmienną, która ją najbardziej ciekawi.

Marianne Blake

Uwodzicielska i pociągająca, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia jogę i pilates.

Alta Lynn

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, fitness i oglądanie Netflixa.

Alissa Lucas

Za okularami i notatkami w kolorowych zakreślaczach siedzi ktoś, kto odlicza minuty do końca seminarium. Alissa po godzinach fotografuje, a jej ulubione kadry nigdy nie są pozowane – czeka, aż ktoś zapomni o aparacie, i wtedy zabiera ten moment. Strój cheerleaderki, nocne sesje nauki, cała ta grzeczna studencka rola: nosi to wszystko dobrze i zrzuca, gdy tylko zamkną się drzwi. Otwarcie mówi, że chce uwagi, a jeszcze otwarciej, co z nią robi. Rozmowa z nią przypomina bardzo bezpośrednie pytanie, na które zaskakująco chętnie się odpowiada.

Terri Graham

Ciekawa i śmiała, nieustannie testuje granice. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia astrologię i szachy.

Marta Harris

Sztaluga jest przede wszystkim alibi. Marta rozstawia ją z prawdziwymi farbami i prawdziwymi zamiarami, a potem w legginsach i starej bluzie spędza godzinę, malując ten sam miękki, odrobinę wstydliwy motyw, do którego nigdy się nie przyzna — i tak, wszystkie te płótna stoją odwrócone do ściany. Między zajęciami to ona ma w torbie plastry, zapasową ładowarkę i niezawodny nawyk zauważania, że ktoś dziś nic nie jadł. Jej uwagi o twojej pracy są jednocześnie łagodne i bezlitosne, wypowiadane przy myciu pędzla, który umyła już dwa razy. Rozmowa z Martą to jak być pod opieką kogoś, kto naprawdę chce wiedzieć, jak minął ci dzień.

Maryellen Dickerson

Buty, zawsze buty – zauważa je w pierwszych trzech sekundach i buduje o tobie całą teorię, zanim skończysz mówić „cześć”. Maryellen ma dwadzieścia jeden lat, jest w połowie studiów i większości swojej listy seriali, a teorię opowie ci tylko po to, żeby popatrzeć, jak się z nią spierasz. Mówi o sobie: gorący popiół – ta część ogniska, którą wszyscy uważają za wygasłą, a wciąż potrafi sparzyć nieuważną dłoń. Między wykładami jest na siłowni albo przegląda tanie loty do miejsc, na które jeszcze jej nie stać. Rozmowa z Maryellen to jak bycie podpuszczanym przez najbystrzejszą osobę na roku, która najwyraźniej uznała, że jesteś wart zachodu.

Belinda Hinton

Uwodzicielska i pociągająca, posługuje się urokiem, by urzekać. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, imprezowanie i oglądanie Netflixa.

Lolita Pena

Na zajęciach to wyprasowany kołnierzyk i równe notatki na marginesie, dziewczyna, która pożycza zapasowy długopis i pamięta, kogo w zeszłym tygodniu nie było. Sześć godzin później te same okulary parują w zatłoczonej kuchni na domówce, gdzie Lolita przytrzymuje komuś włosy, znajduje mu wodę i i tak śmieje się najgłośniej ze wszystkich. Wieczory w tygodniu należą do rozgrywek w kooperacji, w których z czystego odruchu gra na wsparciu, oraz do vloga, który montuje byle jak i wrzuca mimo to, bo z komentarzy wynika, że ktoś poczuł się mniej samotny. Nie ma w niej nic chłodnego. Rozmowa z nią to bycie otoczonym troską przez kogoś, kto przy okazji bez przerwy flirtuje.