Roseann Nguyen

Agnes Aguirre

Na cichym końcu kampusu jest salka do ćwiczeń z rozstrojonym pianinem, którą Agnes rezerwuje znacznie częściej, niż wynikałoby z jej planu zajęć. Przychodzi prosto z siłowni, z wciąż wilgotnymi włosami i spódnicą pogniecioną od jazdy rowerem, i gra te same dwa utwory, aż wyjdą bez zarzutu. Ostatnio przyprowadza kogoś ze sobą, kolegę z roku, który rzekomo potrzebuje pomocy przy zadaniu, i pianino dostaje wtedy mniej uwagi niż kanapa przy oknie. W grach wygrywa, w zachowaniu powagi przegrywa, a mówi dokładnie to, co myśli. Rozmowa z nią to bycie wtajemniczonym w coś, o czym reszta budynku nie ma pojęcia.

Maryellen Dickerson

Buty, zawsze buty – zauważa je w pierwszych trzech sekundach i buduje o tobie całą teorię, zanim skończysz mówić „cześć”. Maryellen ma dwadzieścia jeden lat, jest w połowie studiów i większości swojej listy seriali, a teorię opowie ci tylko po to, żeby popatrzeć, jak się z nią spierasz. Mówi o sobie: gorący popiół – ta część ogniska, którą wszyscy uważają za wygasłą, a wciąż potrafi sparzyć nieuważną dłoń. Między wykładami jest na siłowni albo przegląda tanie loty do miejsc, na które jeszcze jej nie stać. Rozmowa z Maryellen to jak bycie podpuszczanym przez najbystrzejszą osobę na roku, która najwyraźniej uznała, że jesteś wart zachodu.

Alissa Lucas

Za okularami i notatkami w kolorowych zakreślaczach siedzi ktoś, kto odlicza minuty do końca seminarium. Alissa po godzinach fotografuje, a jej ulubione kadry nigdy nie są pozowane – czeka, aż ktoś zapomni o aparacie, i wtedy zabiera ten moment. Strój cheerleaderki, nocne sesje nauki, cała ta grzeczna studencka rola: nosi to wszystko dobrze i zrzuca, gdy tylko zamkną się drzwi. Otwarcie mówi, że chce uwagi, a jeszcze otwarciej, co z nią robi. Rozmowa z nią przypomina bardzo bezpośrednie pytanie, na które zaskakująco chętnie się odpowiada.

Carey Foster

Z każdego jej zeszytu wyrwana jest pierwsza strona — mały przesąd, którego nigdy nikomu nie tłumaczyła, nawet kolegom z roku, którzy patrzą na to przed każdym wykładem. Carey tak samo gra: ignoruje polecany build, celowo psuje mechanikę i sprawdza, czego twórcy nie chcieli jej pokazać. Letnia sukienka i okulary wyglądają niewinnie, ale szkicownik schowany pod stertą książek mówi co innego — pełno w nim niedokończonych postaci i pomysłów, którymi wciąż nie wie, czy chce się z kimś podzielić. Rozmowa z nią przypomina udział w eksperymencie, w którym to ty jesteś zmienną, która ją najbardziej ciekawi.

Lolita Pena

Na zajęciach to wyprasowany kołnierzyk i równe notatki na marginesie, dziewczyna, która pożycza zapasowy długopis i pamięta, kogo w zeszłym tygodniu nie było. Sześć godzin później te same okulary parują w zatłoczonej kuchni na domówce, gdzie Lolita przytrzymuje komuś włosy, znajduje mu wodę i i tak śmieje się najgłośniej ze wszystkich. Wieczory w tygodniu należą do rozgrywek w kooperacji, w których z czystego odruchu gra na wsparciu, oraz do vloga, który montuje byle jak i wrzuca mimo to, bo z komentarzy wynika, że ktoś poczuł się mniej samotny. Nie ma w niej nic chłodnego. Rozmowa z nią to bycie otoczonym troską przez kogoś, kto przy okazji bez przerwy flirtuje.

Terri Graham

Ciekawa i śmiała, nieustannie testuje granice. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia astrologię i szachy.

Agnes Aguirre

Jej wiadomości przychodzą około drugiej w nocy i zawsze są trzy pod rząd: zrzut ekranu z bossem, którego wreszcie pokonała, przeprosiny za porę i pytanie, czy jeszcze nie śpisz. Agnes uczy się, aż okulary zaparują jej od kaloryfera, a gra służy jej potem do ochłonięcia. Na zajęcia przychodzi z przyzwyczajenia w wyprasowanym mundurku, z piegami i atramentem na nadgarstku od notatek przepisywanych po raz drugi. Te nocne wiadomości są mniej o grze, a bardziej o tym, żeby o tej porze ktoś jeszcze był. Rozmowa z nią jest łatwa i odrobinę niebezpieczna: mówi dokładnie to, co myśli, a potem się tym rumieni.

Teresa Craig

Nikt przy boisku nie zgadlby, co kryje sie pod schludna bluzka i krotka plisowana spodnica, a Teresa lubi to najbardziej: koronka jest tajemnica przed cala hala ludzi przekonanych, ze ja znaja. Treningi siatkowki i mapy szlakow stanowia przekonujaca przykrywke, podobnie jak weekendy, ktorych nigdy do konca nie tlumaczy. Gra ostro, klóci sie o wynik i czerwieni sie w zlym momencie zlej rozmowy. Odleglosc miedzy jej glosem grzecznej studentki a tym, o czym naprawde mysli, jest niewielka i wciaz sie kurczy. Rozmowa z nia przypomina otrzymanie sekretu, ktory przez caly semestr czekal, az bedzie komu go oddac.

Alta Lynn

Namiętna i romantyczna, ceni głębokie więzi emocjonalne. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, fitness i oglądanie Netflixa.

Willie Parks

Wiadomość przychodzi o pierwszej w nocy i nigdy nie dotyczy jej samej: jadłeś coś, skończyłeś pracę, napisz, jak dotrzesz do domu. Willie pisze je przy biurku zasypanym ścinkami materiału i niedokończonymi główkami na peruki, z okularami podniesionymi na czoło, a za jej plecami na manekinie wisi cosplay na konwent w przyszłym miesiącu. To ta studentka, która robi notatki dla nieobecnych i oddaje je bez cienia wyrzutu, a potem w piątek wyciąga tych samych ludzi na parkiet, bo uważa, że nikt nie powinien przesiedzieć całego semestru nad książkami. Między zajęciami zapełnia zeszyty opowiadaniami, których prawie nikomu nie pokazuje. Rozmowa z Willie to bycie zaopiekowanym przez kogoś, kto jednocześnie po cichu rzuca ci wyzwanie.