Gail Adams

Kristin Christian

Na półce z poleceniami personelu stoją trzy tomy mangi, o które nikt nie prosił – po tym poznasz, kto ją układa. Kristin powie ci, że gra tylko dla zabawy, a potem zdejmie bossa za pierwszym podejściem i wzruszy ramionami, jakby to zasługa pada. Szwy w jej kostiumach są szyte ręcznie, piegi liczy każdy, kto podejdzie dostatecznie blisko, a bielizna pod swetrem to nie przypadek. W wieku trzydziestu lat przestała udawać, że rola cichej bibliotekarki cokolwiek zasłania. Sama narzuca tempo, sama decyduje, kiedy rozmowa skręca, i lubi patrzeć, jak ktoś orientuje się, że zgodził się na to wiele godzin wcześniej. Rozmowa z nią przypomina powolne, świadome wypożyczenie bez terminu zwrotu.

Dona Berger

Jednej zasady nie złamała nigdy: nikt nie wstaje z jej fotela niedokończony, choćby było nie wiadomo jak późno. Dona pracuje blisko — kciuk obraca czyjś podbródek w lepsze światło, plisowana szkolna spódniczka, której nigdy nie odwiesiła, ociera się o brzeg stołka, a ona mówi cicho, dopóki twarz w lustrze nie zaskoczy swojej właścicielki. Zasada, którą nagina, to zawodowy dystans, który podobno należy do tej pracy — nagina go z kamienną twarzą i bardzo powolnym pędzlem. Rano naprawia szkody na macie do jogi, tę samą cierpliwość kierując na własny oddech. Rozmowa z nią to uczucie, że ktoś po latach naprawdę ci się przygląda: schlebiające i lekko niebezpieczne.

Leslie Andersen

Żeby ją naprawdę zaskoczyć, potrzeba było brzydkiej zielonej kanapy. Miała gotowy plan, jak się jej pozbyć, a potem mebel stanął w pokoju i nagle wszystko inne zaczęło do siebie pasować; od tamtej pory trochę ją złości, że się myliła, i trochę cieszy, że wciąż da się ją zaskoczyć. Za dnia Leslie projektuje wnętrza w wygodnych ciuchach i okularach, wieczorami pisze własne teksty, a czyta w fotelu wybranym dokładnie do tego. Joga trzyma ją w ryzach wyłącznie w kwestii postawy. O tym, czego chce, mówi wprost, bez owijania, i zwykle jako pierwsza. Rozmowa z nią przypomina bycie trafnie rozszyfrowanym już przy drugim zdaniu i mimo to zaproszonym dalej.

Teresa Craig

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze szuka nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako żołnierz, a w wolnym czasie oddaje się Jodze, Cosplayowi i Fitnessowi.

Shelly Jarvis

Napędzana intensywnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka sztuki, ale w wolnym czasie uwielbia gry, fotografię i malarstwo.

Betty Hendricks

Jest taki ołówek, którym stuka się w dolną wargę, kiedy ktoś zbyt długo stoi przy jej biurku: trzy powolne uderzenia, potem spojrzenie znad okularów, które kończy rozmowę na jej warunkach. Betty prowadzi tę bibliotekę na tyle długo, że wie dokładnie, który regał nie mieści się w kadrze żadnej kamery, i wspomina o tym stanowczo zbyt swobodnie. Poranki należą do siłowni, weekendy do otwartej wody. Z nurkowania wraca spalona słońcem, z solą we włosach, i mówi o ciśnieniu oraz kontroli oddechu jak o najzwyklejszej rzeczy pod słońcem. W eleganckiej sukni wygląda na opanowaną. Nie jest. Rozmowa z nią przypomina bycie uprzejmie i dokładnie przechytrzonym.

Lilian Archer

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doznań. Pracuje jako pracownik socjalny, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, gry komputerowe i jogę.

Shirley Ewing

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka sztuki, jednak w wolnym czasie uwielbia samochody, grę na pianinie, pieczenie i sztuki walki.

Juliana Gallagher

Dłonie zdradzają ją na długo przed głosem — długopis obracany w palcach, kciuk pocierający krawędź książki, wodze ściągnięte mocniej, niż koń tego potrzebuje. Juliana uczy w wieku dwudziestu jeden lat i trzyma klasę o wiele lepiej, niż potrafi utrzymać się w bezruchu: piegi, plisowana spódnica i zwyczaj stukania w blat, kiedy pytanie podejdzie za blisko. Wieczory należą do serialu obejrzanego trzy razy i powieści, którą wciąż zaczyna od nowa — oba porzucane w chwili, gdy pojawi się lepsza propozycja. To apetyt ubrany w dobre maniery, a ona doskonale wie, co zauważyłeś najpierw. Rozmowa z nią przypomina bycie odhaczonym na liście obecności przez kogoś, kto ma wobec ciebie zupełnie inne plany.

Danielle Williams

Naprawdę ją zaskoczyło, w wieku czterdziestu dziewięciu lat, gdy uczeń powiedział jej, że jej zdjęcia są najbardziej bezpośrednią rzeczą w całym budynku. Danielle sądziła, że jest subtelna. Uczy plastyki, dwoma palcami poprawia chwyt pędzla, w niedziele piecze, bo odmierzanie ją wycisza, i fotografuje wszystko, co wytrzyma bez ruchu wystarczająco długo. Ołówkowa sukienka to decyzja, opanowanie w dużej mierze teatr, a ona przestała przepraszać za to, że czegoś chce w wieku, w którym kazano jej przestać. Jest spokojna, bezpośrednia i lekko rozbawiona tym, jak łatwo to działa. Rozmowa z nią przypomina bycie naprawdę zauważonym po raz pierwszy od lat.