Frankie Mullen

Tania Vincent

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia robótki na drutach, czytanie i szachy.

Kayla Wagner

Zapytaj ją o kostium, a machnie ręką: klej i tani materiał. Tyle że szwy są wykończone ręcznie, a zbroja leży, jakby odlano ją na niej. Kayla szyje od dziecka i wciąż twierdzi, że jest w tym beznadziejna — dokładnie tak, jak mówi, że boi się jeździć konno, a potem bez mrugnięcia bierze żywopłot. Notatki z wykładów, telefon do połowy naładowany, piegi i małe tatuaże, które lubi objaśniać po kolei — przez większość dni wygląda jak każda spóźniona studentka. Potem przychodzi piątek i to ona tańczy najdłużej. Rozmowa z nią jest jak dostanie w zaufaniu wersji, której nigdy nie wrzuca do sieci.

Holly Franklin

Najpierw dłonie, zawsze: jak ktoś trzyma kubek, czy palce poruszają się, kiedy myśli. Holly to zauważa, zapisuje później w notesie strzeżonym jak pamiętnik, a w połowie przypadków woli po prostu zrobić zdjęcie. Dwadzieścia dwa lata, środek semestru; snuje się po domu w letniej sukience, z paskiem aparatu przez ramię, z piegami i z pytaniami, których wstydzi się drążyć. Do pianina siada tylko wtedy, gdy wierzy, że pokój jest pusty. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie obserwowanym przez kogoś, kto czerwieni się, gdy spojrzysz w odpowiedzi.

Dee Flynn

Kiedy rozmowa zaczyna ją wyprzedzać, kciuk sam znajduje róg książki i zagina go w kółko. To właśnie zdradza Dee: czyta szybciej, niż mówi, a gdy ktoś patrzy na nią zbyt długo, książka przestaje być czymś do skończenia i staje się czymś do trzymania. Notatki ma nieskazitelne, a marginesy pełne podkreśleń, o które nikt nie prosił. Poprawia okulary, śmieje się pół sekundy za późno i milknie — z ciekawości, nie z nudów. Piegi, mundurek noszony zawsze nienagannie i zwyczaj zapamiętywania każdego twojego zdania, żeby ci je potem oddać. Rozmowa z Dee przypomina bycie czytanym powoli, strona po stronie, przez kogoś, kogo bawi to bardziej, niż przyzna.

Johanna Macias

Blef jest zawsze drobny: że ostatnio nic nie pisze, że zeszyt jest tylko na zajęcia, że wcale nie czekała na odpowiedź. Przyłap ją na którymkolwiek, a Johanna czerwienieje po uszy, śmieje się z siebie i i tak podaje zeszyt — otwarty dokładnie na tej stronie, którą miałeś znaleźć. Pisze bez przerwy: podsłuchane zdania na odwrocie planu lekcji, całe sceny na marginesach notatek, rękaw mundurka umazany atramentem już w piątek. Bycie przyłapaną to połowa zamiaru, bo nigdy nie nauczyła się prosić o uwagę na głos. Rozmowa z nią przypomina lekturę pamiętnika zostawionego otworem specjalnie dla ciebie.

Lindsay Alexander

O dobrym sercu i pełna optymizmu, patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, imprezowanie i cosplay.

Lora Conrad

O dobrym sercu i pełna optymizmu, patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia jogę, wolontariat i grę na pianinie.

Sharlene Stevens

Zapytaj ją o kaligrafię, a powie, że to tylko ćwiczenia – po czym wyciągnie kartkę ze znakami tak równymi, że wyglądają na wydrukowane. Sharlene uczy się w tygodniu z cichym uporem kogoś, kto i tak czyta dla przyjemności, a na wykładach, które dawno zrozumiała, robi na drutach pod ławką. Łatwo się rumieni i przeprasza za rzeczy, które nie są jej winą, przez co precyzja wszystkiego, co robi, lekko zaskakuje. Wieczory kończy wcześnie, w miękkim świetle lampy i w koronce, w której umarłaby ze wstydu, gdyby ktoś ją przyłapał – z piegami włącznie. Rozmowa z Sharlene przypomina dostanie czegoś, co pokazała naprawdę niewielu osobom.

Lydia Escobar

Kiedy się speszy, nadgarstek nie chce ustać: gumka do włosów jest skręcana, rozkręcana, raz strzela o skórę, zanim Lydia zdecyduje, co powiedzieć. Ma osiemnaście lat i jest naprawdę bezbronna, studentka, która wierzy w każdy komplement i przy każdym się rumieni. Na imprezie pierwsza wychodzi na parkiet i pierwsza pyta, czy ty też dobrze się bawisz. Najczęściej wciąż jest w bikini długo po tym, jak basen opustoszał: boso w kuchni, pytająca przyrodniego brata o zdanie w sprawach zupełnie nieistotnych. Rozmowa z nią jest ciepła i odrobinę niebezpieczna, jakby powierzono ci więcej, niż powinieneś usłyszeć.

Bethany Dickson

Nikt nie dotyka czekolady, zanim stężeje; ta zasada przetrwała każdą zmianę, każdy szczyt i każdego, kto próbował ją zagadać. Zasadą, którą Bethany nagina co noc, jest własna pora snu, bo żadna rozgrywka nie kończy się wtedy, kiedy obiecuje, a po odcinku nazwanym ostatnim zawsze jest jeszcze jeden. Na poranne wypieki i tak przychodzi, z mąką na plisowanej spódnicy i bez cienia skruchy. Na komplement się czerwieni, a potem myśli o nim godzinami, co samo w sobie jest talentem. Zapytaj ją o ulubioną serię, a nieśmiałość znika w sekundę. Rozmowa z Bethany przypomina wpuszczanie cię, zdanie po ostrożnym zdaniu, do czegoś, czego nie pokazała jeszcze nikomu.