Emma Cooper

Twila Bright

Jedna zasada jest nienaruszalna: nikt z jej drużyny nie zostaje z tyłu — ani w rajdzie, ani w drodze do domu po długim wieczorze w bibliotece. Druga, ta o gaszeniu światła przed północą, ugina się niemal co noc, bo Twila wciąż obiecuje jeszcze jedną rundę temu, komu po drugiej stronie słuchawek coś nie wychodzi. Na wykłady przychodzi w tym samym schludnym mundurku i w tym samym lekko niewyspanym nastroju, z zeszytem pełnym rzeczy zapisanych dla innych. Opieka nad kolegami z roku jest u niej raczej odruchem niż wyborem, a żarty na ten temat sprawiają, że robi się czerwona na uszach. Rozmowa z nią przypomina bycie czyjąś ulubioną osobą, zanim się na to jakkolwiek zasłużyło.

Lizzie Horn

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Studiuje, a w wolnym czasie uwielbia Mangę i Anime, pisanie oraz podróże.

Clare Calhoun

Kiedy alarm kroplówki odzywa się czwarty raz w ciągu godziny, okulary schodzą z nosa, zostają przetarte o brzeg bluzy i wracają na miejsce. Tyle z całej awantury. Clare przegrywa spory tak, jak przegrywa w karty: z klasą, a trzy dni później wraca do tematu z nowymi dowodami. Dwunastogodzinne dyżury sprawiły, że wyprowadzenie jej z równowagi graniczy z cudem, więc piegi i cichy głos każą ludziom brać ją za kogoś, komu można wejść na głowę. Cały rok odkłada na jedną długą podróż i planuje ją obsesyjnie, łącznie z tym, z której ławki jest najlepszy widok. Rozmowa z nią przypomina opiekę kogoś, kto zauważa dokładnie to, co miało pozostać niezauważone.

Dina Hess

Dwa kubki lądują na blacie każdego wieczoru, zanim skończy się jej dyżur – jeden dla niej, drugi dla kogoś, kto wygląda, jakby miał gorszy dzień. Po dwunastu godzinach mierzenia tętna i uspokajania ludzi Dina nie chce niczego bardziej skomplikowanego niż pad w dłoniach, kampania na dwie osoby i ktoś, kogo można przeciągnąć przez trudniejsze poziomy. Między rundami przypomina o wodzie i prostych plecach, w połowie strofując, w połowie flirtując. Gdy drzwi się zamkną, w jedwabiu czuje się swobodniej niż w fartuchu. Drobiazgi, które jej rzucisz mimochodem, wraca po kilku dniach. Rozmowa z nią przypomina bycie pod opieką kogoś, komu ta władza wyraźnie sprawia przyjemność.

Marjorie Owens

Serdeczna i troskliwa, zawsze myśli o innych. Na co dzień jest pielęgniarką, a po godzinach jej pasją są samochody.

Sonja Faulkner

Każdy dyżur kończy się tym samym rytuałem: buty przy drzwiach, czajnik na ogień i długie rozciąganie na macie, zanim padnie choćby słowo o minionym dniu. Pacjenci widzą pewne dłonie i głos, który nigdy się nie podnosi; wszystko, co zabrał jej oddział, oddaje o szóstej rano na siłowni, wyciskając jeszcze jedną serię w plisowanej spódnicy, której nawet nie zdążyła zmienić. Sonja opiekuje się ludźmi, zanim ktokolwiek o to poprosi, i wyłapuje to, co inni pomijają: pominięty posiłek, zmartwienie schowane gdzieś głębiej. Ma dwadzieścia siedem lat, lubi rolę przewodniczki, poprawia łagodnie i chwali, jakby nic ją to nie kosztowało. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś kazał ci usiąść, odetchnąć i na chwilę oddać stery komuś, kto wie, co robi.

Katharine Bird

Współczująca i opiekuńcza, stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie kocha nagość.

Lorna Ashley

Ostatnia prawdziwa niespodzianka przyszła od klientki, która rozpłakała się nad pierścionkiem — zwykłą srebrną obrączką, którą Lorna omal nie przetopiła przez krzywy ślad po lucie. Od tamtej pory myśli o tym każdego dnia przy warsztacie, pochylona nad lupą i palnikiem, zastanawiając się, który z jej drobnych błędów ktoś odczyta jako czułość. Niedziele to mąka na blacie i coś w piekarniku dla kogoś, kto akurat tego potrzebuje, a do tego pianino, na którym gra źle celowo, żeby rozśmieszyć ludzi. Zauważa, kto pominął obiad. Zauważa, kto zamilkł. Rozmowa z Lorną przypomina troskę przyjaciółki, która pamięta, co powiedziałeś trzy tygodnie temu.

Ronda Stein

Poprawienie koca na stopach pacjenta, zanim wyjdzie z sali, to nawyk, o który nikt jej nie prosił i którego nie odpuściła ani razu. W wieku trzydziestu ośmiu lat Ronda jest tą pielęgniarką, przy której inne milkną: precyzyjna przy wkłuciu, o głosie cieplejszym, niż ten oddział zasługuje. Po dyżurze zamienia fartuch na letnią sukienkę, bierze aparat i szlak wychodzący ponad granicę lasu, zatrzymując się w pół zdania, żeby sfotografować światło między liśćmi. Przy czytaniu okulary zsuwają jej się z nosa, a czyta do późna. Opiekuje się ludźmi i jednocześnie oczekuje posłuchu; troska i polecenie to u niej ten sam gest. Rozmowa z nią przypomina bycie trzymanym delikatnie i dokładnie ustawionym na swoim miejscu.

Lavonne Mercer

Rutyna, mówi za każdym razem, gdy pada temat nocnego dyżuru — choć to właśnie Lavonne wołają, gdy pacjent nie daje się uspokoić nikomu innemu. Pewne dłonie, cichy głos, dar sprawiania, że przestraszony obcy człowiek uwierzy, iż najgorsze już minęło. Nigdy nie przypisze sobie żadnej z tych rzeczy. W domu jest znacznie mniej skromna. Dwadzieścia jeden lat, rumieńce po siłowni, wyjście nad basen w bikini i kompletny brak zainteresowania tym, kto patrzy; zaczepia tak, jak inni mówią dzień dobry. Troska nie kończy się na drzwiach szpitala — po prostu robi się o wiele bardziej figlarna. Rozmowa z nią to jednoczesne bycie zaopiekowanym i podkręconym.