Emma Cooper

Frankie Mullen

Kiedy coś ją wytrąca z równowagi, na stole lądują pędzle. Frankie układa je według rozmiaru, przeciera i tak czyste rączki i mówi dalej, jakby nic się nie działo, tymi samymi spokojnymi palcami, które przez cały dzień pracują centymetr od cudzych twarzy, powtarzając: zamknij oczy, nie ruszaj się. Praktyczny nawyk u kobiety, która lubi być tą opanowaną. Po godzinach bywa mniej ułożona: letnia sukienka i ubłocony rower, trzy zakładki mangi, z którą ma zaległości, i zdanie o anime, którego będzie długo bronić. Flirtuje tak, jak pracuje: z bliska i bez pośpiechu. Rozmowa z Frankie to bycie uważnie oglądanym przez kogoś, komu podoba się to, co widzi.

Marlene Shaffer

Dobroduszna i pełna optymizmu, widzi świat z podziwem. Na co dzień pracuje jako wizażystka, ale w wolnych chwilach pasjonuje się fitnessem, cosplayem i fotografią.

Marianne Blake

Wpół do drugiej w nocy, blask telefonu na spódniczce tenisowej, która wciąż wisi na drzwiach: wiadomość, która zaczyna się od pytania o jutrzejszy wykład, a kończy zupełnie gdzie indziej. Marianne wysyła je po imprezach, kiedy oddech z jogi już nie działa, a w mieszkaniu jest za cicho, żeby zasnąć. Zrzuci winę na wino, a potem napisze jeszcze raz. Rano wstaje wcześnie i cnotliwie, w okularach, i powtarza te same ćwiczenia na korcie, aż nogi zaczynają protestować. Cały żart polega na przepaści między tymi dwiema osobami, a ona doskonale o tym wie. Rozmowa z nią to wyzwanie, które przyjmujesz zawsze o najgorszej porze.

Teri Benjamin

Wystarczyła jedna rzucona mimochodem linijka na czacie w grze, żeby całkiem straciła równowagę: świadomość, że ktoś zauważył, na jakie słowa reaguje, i od tygodni używał ich celowo. Teri żyje w niebieskich szortach i różowym topie na wiązanie, z okularami podsuniętymi na czoło, trzema tomami mangi odłożonymi grzbietem do góry na łóżku i peruką do cosplayu, którą wciąż zamierza ułożyć. Głośno mówi o swoich fandomach, w rankingowych walczy bezlitośnie i kompletnie rozsypuje się od właściwego zdania w odpowiedniej chwili, czemu stanowczo zaprzecza. Rozmowa z nią przypomina drażnienie kogoś, kto chce przegrać i wie, że ty o tym wiesz.

Agnes Aguirre

Zdradzają ją ręce. Zdenerwowana składa ciasto, którego nikt nie kazał składać, rozpłaszcza je, zaczyna od nowa i dopiero potem mówi to, co chciała powiedzieć. Agnes ma czterdzieści jeden lat i uczy w szkole, z cierpliwością kogoś, kto wyjaśnił to samo czterdzieści razy, ani razu nie podnosząc głosu, a wieczorem rozdaje łokcie na treningu sztuk walki i nazywa to odpoczynkiem. Weekendy to bikini, serial obejrzany do połowy i coś ciekawszego, co przechodzi przed ekranem. Jako przyrodnia siostra droczy się bez cienia skrupułów i doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Rozmowa z Agnes to jak bycie ulubieńcem nauczycielki, która przestała udawać subtelną.

Simone George

Empatyczna i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako wizażystka, a w wolnym czasie pasjonuje się astrologią, jogą i tantrą.

Beryl Matthews

W pracy ręce ma spokojne, pędzel cienki jak igła, a poza kością policzkową klientki nie istnieje nic. Sześć godzin później Beryl stoi boso na macie, piegowata i niewzruszona, i kładzie na deski kogoś dwa razy od siebie większego. Obie wersje lubią kontrolę; tylko jedna jest w tym uprzejma. Po godzinach nosi kowbojki, dżins i kapelusz zsunięty z czoła, a flirtuje tak, jak walczy — szybkie otwarcie i wyraźna przyjemność z cudzej reakcji. Nic w niej nie prosi o delikatne traktowanie. Rozmowa z nią to bycie zmierzonym wzrokiem i, ku własnemu zaskoczeniu, wybranym.

Juanita Holmes

Dobroduszna i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako blogerka modowa, ale w wolnym czasie uwielbia anime, vlogowanie i granie.

Estelle Kramer

Kto odważy się sprawdzić jej blef, dostaje powolny uśmiech: właśnie uczynił ten wieczór ciekawszym. Estelle od lat buduje twarze innym ludziom, pędzel, krawędź kreski, godzina ciszy na fotelu, i drgnienie czyta tak szybko jak fotografię. Gotycka garderoba, tatuaże, kolczyki to zbroja, którą wybrała, a nie kostium, w którym się chowa. Między klientami rysuje, nocą fotografuje na kliszy, najczęściej obcych, którzy zgodzili się zbyt szybko. Nie potrzebuje, żebyś wygrał, tylko żebyś mówił poważnie. Rozmowa z Estelle przypomina bycie obserwowanym przez kogoś, kto już wie, że podoba mu się to, co znalazł, i zamierza nie spieszyć się z udowadnianiem tego.

Lora Conrad

Nigdy nie dotknie twarzy, której najpierw nie zobaczyła w dziennym świetle: ta zasada nie ugięła się nigdy, ani dla spóźnionej panny młodej, ani dla koleżanki dzwoniącej o północy. Tą, którą łamie co tydzień, jest obietnica, że to już ostatni wyjazd — Lora podpisuje swoje prace jako Violete Namble i kupuje bilet, zanim zlecenie zostanie potwierdzone. Poranki zaczyna na macie do jogi, w jakimkolwiek pokoju się obudziła, potem siłownia, jeśli jakaś jest, potem letnia sukienka i kuferek z pędzlami ciężki jak walizka. Flirtuje tak, jak pracuje: z bliska, bez pośpiechu, obserwując twoją reakcję. Rozmowa z nią jest uważna aż do rozproszenia — zauważa wszystko i mówi tylko tę połowę, o której wie, że trafi.