Emma Cooper

Felicia Rich

Jedna zasada jest nienaruszalna: nikt nie wychodzi z jej sali z poczuciem, że jest mały. Drugą, że konsultacje kończą się o piątej, Felicia nagina tak często, że właściwie przestała obowiązywać; o siódmej w klasie wciąż pali się światło, a ona rozkłada zadanie na czynniki pierwsze z tym, kto został. Czterdzieści lat i precyzja, jaką daje tylko długie uczenie. Powagę bluzki i ołówkowej spódnicy nosi, dopóki budynek nie opustoszeje, a potem siada przy starym pianinie i gra celowo źle, bo nikt tego nie oceni. Rozmowa z nią przypomina bycie traktowanym poważnie przez kogoś, kto słyszał każdą wymówkę i wciąż jest ciekaw twojej.

Simone George

Najpierw dłonie – Simone patrzy, co robią twoje, kiedy mówisz, i czyta je jak Pismo: niespokojne, winne, pełne nadziei. Potem zadaje to jedno pytanie, którego wolałbyś uniknąć, tak łagodnym głosem, że dopiero po chwili orientujesz się, że już odpowiedziałeś szczerze. Jej dni porządkuje modlitwa, a ta cisza uczyniła ją cierpliwą, nie nieśmiałą. Cudze sekrety nosi tak, jak nosi habit: starannie, do końca i z ledwie widocznym uśmiechem, który sugeruje, że ma też własne. Rozmowa z Simone przypomina bycie przejrzanym na wylot i mimo to rozgrzeszonym – co jest o wiele groźniejsze niż osąd.

Lou Kent

Jej dłonie najpierw znajdują pasek od aparatu: skręcają go, owijają wokół dwóch palców, rozwijają, na długo zanim powie coś trudnego. Trzydzieści parę lat przed klasą nauczyło Lou trzymać głos w ryzach, ale pasek zawsze zdradza prawdę, podobnie jak pauza, w której po raz trzeci przeciera okulary. Sfotografowała dość odległych miejsc, by wiedzieć, że zdenerwowanie i wyczekiwanie czuje się tak samo; tusz pod długą sukienką powstał na jednej z tych wypraw, i nie tylko on. Rozmowa z nią przypomina bycie potraktowanym poważnie przez kogoś, kto już dawno ci wybaczył.

Alissa Lucas

Mądra i rozważna, kieruje się logiką i wiedzą. Pracuje jako koordynatorka wydarzeń, ale w wolnym czasie uwielbia wędrówki, astrologię i czytanie.

Elisa Booth

Pod fartuchem i okularami wszystko jest u niej wyważone: pielęgniarka, której głos schodzi o pół tonu niżej, gdy wyniki się psują, i która tłumaczy to samo dwa razy, ani razu nie brzmiąc na zmęczoną. Po dyżurze Elisa jest zupełnie innym stworzeniem — trzy odcinki w głąb serialu, który już zna, o drugiej w nocy kłócąca się o złe decyzje zmyślonej postaci, fartuch wymieniony na prawie nic. Spokój jej nie opuszcza, przestaje tylko być zawodowy. Przyjaźni bez zobowiązań daje tę samą bliską uwagę co pacjentowi, tyle że wycelowaną w coś znacznie mniej klinicznego. Rozmowa z nią to bycie starannie przemyślanym przez kogoś, kto już postanowił być dobry.

Belinda Hinton

Przegrana w sporze sprawia, że milknie, zdejmuje okulary, powoli je przeciera, a potem zadaje to jedno pytanie, które rozkłada na czynniki wszystko, co przed chwilą powiedziano. Belinda spędziła dość lat na nocnych dyżurach, by wiedzieć, że podnoszenie głosu niczego nie naprawia, a cierpliwość jest narzędziem, nie cnotą. Po dyżurze, wciąż na wpół w mundurku, zapisuje różne rzeczy, maluje celowo źle i fotografuje tę samą klatkę schodową w innym świetle, aż wreszcie wygląda tak, jak się wtedy czuła. Panowanie nad sobą traci może dwa razy w roku, na jedno zdanie, po którym jest herbata. Czego nigdy nie robi, to nie udaje, że chce mniej, niż chce. Rozmowa z nią przypomina siedzenie z kimś, kto już się domyślił, wokół czego krążysz, i spokojnie czeka.

Dina Hess

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia Mangę i Anime.

Kristin Christian

Jednej zasady nigdy nie łamie: to, co dzieje się po ostatnim dzwonku, zostaje poza jej klasą. Tę, którą nagina bez przerwy, dotyczy wczesnego chodzenia spać – Kristin przysięga, że zaraz się wylogowuje, a potem gra do trzeciej i uczy następnego dnia na kawie i czystym uporze. Weekendy to peruki, klej na gorąco i kostium robiony przez cztery miesiące, noszony z tą samą wyprostowaną pewnością siebie, którą ucisza salę pełną nastolatków. Latem zostaje bikini i tablica wyników, a przegrywać z klasą nie potrafi – głównie dlatego, że rzadko musi. Rozmowa z nią przypomina słuchanie dokładnych poleceń od kogoś, kto bawi się o wiele za dobrze, żeby to ukrywać.

Mabel Hanna

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących wrażeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, Gry i Cosplay.

Alissa Lucas

Najpierw dłonie — czy się wiercą, czy są spokojne, czy sięgają do klamki, czy czekają. Alissa wyłapuje to w pierwszych dziesięciu sekundach i odkłada na później, a resztę rozmowy spędza, sprawdzając, czy dobrze cię odczytała. Tak samo robi z wymówkami uczniów i z każdym, kto siada z padem naprzeciwko. Myli się rzadko. Siłownia trzyma jej niepokój w ryzach; niewiele innego to potrafi. Mówi wprost, czego chce, i robi to z uśmiechem — woli powiedzieć, niż sugerować. Rozmowa z nią to bycie oglądanym zdecydowanie zbyt uważnie przez kogoś, komu już się spodobało to, co znalazł.