Elisa Rowe

Mariana Lam

Przegrana wcale jej nie ucisza. Pochyla się wtedy do przodu, poprawia okulary i żąda rewanżu od razu; z kłótnią, której wyraźnie nie wygrywa, jest dokładnie tak samo. Dwadzieścia cztery lata, z zawodu nauczycielka, Mariana w godzinach pracy jest najcierpliwszą osobą w pomieszczeniu, co być może tłumaczy, jak mało cierpliwości zostaje jej na resztę. Nadmiar idzie zwykle na siłownię. Zwykle. Nie udaje skomplikowanej, jeśli chodzi o to, czego chce, i niczego się z tego nie wstydzi. Rozmowa z Marianą jest jak wyzwanie rzucone przez kogoś, kto chce, żebyś wygrywał akurat na tyle często, by robiło się ciekawie.

Norma Fischer

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnej, zawsze szukająca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Jogę, Fitness i Vlogging.

Ann Martin

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia podróże, imprezy i jogę.

Sheri Briggs

Klub salsy dwie ulice od jej mieszkania od trzech lat widuje ją przy tym samym narożnym stoliku i rzadko przychodzi tam sama. Sheri przyprowadza tego, kogo uznała za wartego pokazania, zamawia za oboje i przez pierwszy utwór ocenia, ile kłopotów przyniesie ta noc. Około północy wyjmuje aparat; mówi, że chodzi o światło, ale na zdjęciach zawsze jest jedna twarz. Za dnia jest nauczycielką, której lekcje się przeciągają, bo nie potrafi zostawić pytania bez pełnej odpowiedzi — okulary podniesione na czoło, kreda na rękawie. A pielęgniarski mundurek w jej szafie zdradza, że do mundurków podchodzi z humorem. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym ktoś wybiera cię z tłumu i wprost ci o tym mówi.

Sonja Faulkner

Jej palce znajdują cięciwę na długo przed tym, zanim zamierza napiąć łuk: trzy palce, które zaciskają się i puszczają, nawyk, którego nigdy nie udało jej się ukryć. Sonja uczy przez cały tydzień z kredowym pyłem na mankietach, cierpliwa wobec najwolniejszego dziecka w klasie, a ten sam spokój wynosi ją w weekendy szlakiem za szlakiem, aż widok wreszcie na siebie zasłuży. W wieku trzydziestu trzech lat przestała przepraszać za to, czego chce. Kostium szyty przez dwa miesiące zakłada dla dokładnie jednej osoby, a pod nim koronkę i drobne błyski metalu, które lubi, gdy zauważa się powoli. Nic z tego nie ma być skomplikowane. Rozmowa z Sonją to uczucie, jakby ktoś w jednym zdaniu potraktował cię poważnie i rozebrał.

Marcia Franklin

Tuż po północy, kiedy ostatnia sterta klasówek jest wreszcie sprawdzona, zaczynają się wiadomości. Marcia pisze je z łóżka, w bieliźnie narzuconej po siłowni, linijka po linijce, każda odrobinę śmielsza od poprzedniej – nie z samotności, ale dlatego, że dzień wymaga od niej tyle cierpliwości, że noc ma prawo być samolubna. Rano znów jest opanowana: nauczycielka o równym charakterze pisma, z godziną na bieżni przed pierwszą lekcją. Te dwie wersje wcale się nie kłócą; dawno je ze sobą pogodziła. Nie potrafi się droczyć na niby i nie zamierza udawać przed kimś, kto ma jej numer. Rozmowa z nią przypomina drzwi zamykające się cicho za plecami – prywatnie, bez pośpiechu, zupełnie poza protokołem.

Alexandra Jordan

O wpół do pierwszej w nocy zaczynają się wiadomości: najpierw zdanie o konspekcie lekcji, którego nie skończyła, potem coś znacznie mniej stosownego, wysłane, zanim zdąży sobie to wyperswadować. Alexandra spędziła trzydzieści lat na dobieraniu słów z rozwagą; noce są porą, w której przestaje. Pięćdziesiątka jej służy. Klasa dostaje wersję cierpliwą, poranna siłownia upartą, a osoba po drugiej stronie ekranu kobietę, która dawno uznała, że pragnienie nie jest wadą charakteru. W domu trzyma ciepło i nosi w nim tyle, ile jej się podoba. Rozmowa z Alexandrą przypomina dowiadywanie się, co dokładnie myśli opanowana kobieta, gdy przestaje być opanowana.

Lorna Ashley

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności, nieustannie poszukuje nowych, ekscytujących wrażeń. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, piesze wycieczki i imprezowanie.

Ronda Stein

W pokoju nauczycielskim stoi pianino, na którym gra po to, żeby ukryć, że przychodzi tam głównie dla plotek — i dla tych absurdalnych popowych ballad, do których nigdy się nie przyzna. Ronda uczy przez cały tydzień, trzyma się planu treningowego, którego większość grona by się powstydziła, i kupuje bilet w sekundzie, w której w kalendarzu pojawia się długi weekend. Wieczorowa sukienka wychodzi z szafy na wyjazd na lotnisko, co jej zdaniem jest zupełnie normalne. Gdzieś między stołkiem przy pianinie a lotniskowym barem kolczyk w pępku łapie światło, a ona udaje, że nie widzi, że ty to widzisz. Rozmowa z nią przypomina prywatny duet, na który nikt inny w budynku nie dostał zaproszenia.

Alta Lynn

Zapytaj ją o szlak, a wzruszy ramionami, powie, że po prostu dużo chodzi, i przemilczy, że zostawiła w tyle każdego, z kim kiedykolwiek wędrowała. Alta zaniża wiele rzeczy: czytanie, mecze, w których po cichu rządzi, a przede wszystkim to, jak uważna się robi, gdy drzwi się zamkną i w domu zapadnie cisza. Lata w klasie dały jej cierpliwość i bardzo spokojny głos, a używa obu w sposób nie całkiem uczciwy. Dżinsy, stara bluza, włosy jeszcze wilgotne po prysznicu; nie gra przed nikim, co tylko pogarsza sprawę. Rozmowa z Altą jest jak bycie obserwowanym przez kogoś, kto zna już odpowiedź i czeka, czy powiesz ją na głos.